Bölüm 3

Sabah diğer sabahlardan farksızdı. Alarm yine yüzüme yüzüme çaldı ama kıyafet seçmekle oyalandım. Dolabımdan saten bir gömlek çektim, geçen hafta Melis’le alışverişte görüp “Tam senlik bu” dediği. Saçlarımı toplamadım bu kez, açık bıraktım. Hafif dalgalarıyla sanki bir reklam filmindeymişim gibi hissettim kendimi.Mutfağa indiğimde annem hâlâ uyuyordu. İlginçti çünkü genelde erkenden ayakta olur, kahvesini içer, güzellik merkezine giderdi. Bugün sessizlik vardı. Mesaj atmadım, ses etmedim. Belki de dinlenmek istiyordu.Kahvaltı etmeden çıktım. Arabaya binerken babamın arabasının garajda olmadığını fark ettim. “Yine erken çıkmıştır” diye geçirdim içimden. Telefonumu açtım, mesaj kutum doluydu. Melis, Zeynep, hatta Batu bile yazmıştı. Yeni gelen çocuğun kim olduğu öğrenilmişti. Adı Baran’mış. Sarışın, ailesi yurt dışında falan… yani tam Umay’lık.Okula vardığımda hava çok güzeldi. Ama içimde bir sıkıntı vardı, sebebini bilmiyordum. Derse girerken telefonum titreşti. Ekranda "Baba" yazıyordu ama çağrı düşmemişti. "Herhalde yanlışlıkla bastı," dedim, geçtim. Aramak aklıma gelmedi. Belki meşguldü.Öğle arasında grupça okulun bahçesinde oturuyorduk. Kahkahalar havada uçuşuyordu ama aklımda sürekli babamın araması vardı. İçimden bir his geçmiyordu. Sanki bir şey eksikti. Sanki... bir şey olacak gibiydi ama tarif edemiyordum.Gün boyunca o aramayı bir daha yapmadı. Ve ben de onu bir daha hiç aramadım.