Tuna’nın mesajı ekranda yanıp sönüyordu. Bahar parmaklarını telefonun kenarına bastırdı, nefesini yavaşlatmaya çalıştı ama başaramadı. “Nefesin hızlandı mı?” sorusu, sanki Tuna odanın içindeymiş gibi doğrudan kulağına fısıldanmıştı.
Gözlerini kapadı. Bir an için Tuna’nın o geniş omuzlarını, çatık kaşlarını, loş ışıkta yarı açık gömleğini hayal etti. Sonra gözlerini açtı ve yavaşça yeni bir fotoğraf çekti.
Bu sefer kadraj daha alçaktaydı. Geceliğin eteği yukarı sıyrılmış, uyluğunun iç kısmı loş ışıkta net görünüyordu. Dantel kenarı, tenin pürüzsüzlüğünü daha da belirginleştiriyordu. Yüzü yine yoktu. Sadece bedeni, sadece o cüret.
Anonim: Hızlandı.
Anonim: Senin parmakların hayal ettiğim yerdeyken… benimkiler de boş durmuyor.
Anonim: Devam et. Anlat.
Mesajı gönderdiği an kalbi öyle hızlı atıyordu ki, kulaklarında uğultu oluşmuştu. Telefonu yastığa bıraktı, sırtüstü yattı. Bir eliyle saçlarını geriye taradı, diğer eliyse yavaşça kendi bedeninde geziniyordu. Tuna’nın o anda ne yaptığını bilmemek, bilmekten daha ağır basıyordu.
Tuna yeni fotoğrafı açtığında çenesindeki kaslar gerildi. Ekrandaki o uyluk, o dantel, o bilinçli açılmış açı… Yutkundu. Parmakları artık kendi bedeninde daha kararlı hareket ediyordu. Gözleri ekrandan ayrılmadan, yavaşça, ağır bir nefesle yazmaya başladı.
Tuna: O dantelin kenarını parmaklarımla sıyırıyorum.
Tuna: Tenin sıcak. Pürüzsüz. Ve senin o cümlelerin hâlâ kulaklarımda.
Tuna: “Benimkiler de boş durmuyor” dedin.
Tuna: Göster.
Mesajı gönderdikten sonra Tuna başını yastığa yasladı. Gözleri yarı aralıktı. Karşısındaki kadın hâlâ isimsizdi, yüzsüzdü. Ama bedeni, sesi, cüreti… her şeyi ele geçirmişti.
Bahar, Tuna’nın “göster” emrini okuduğunda dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Bu sefer korku değil, saf bir tahrik vardı içinde. Kamerayı yeniden eline aldı. Açı yine dikkatli seçilmişti: yüz yok, sadece boynu, köprücük kemikleri, bir omuz ve… parmaklarının yavaşça gece liğin içinde kaybolduğu an.
Fotoğrafı çekti. Bir saniye baktı. Sonra gönderdi.
Anonim: Bakıyorsun değil mi?
Anonim: O zaman daha yakından izle.
Anonim: Çünkü bu gece… ikimiz de kaybediyoruz.
Mesajın ardından Bahar telefonu yana bıraktı. Gözlerini kapadı. Tuna’nın o anda nefesinin nasıl değiştiğini, parmaklarının nasıl hızlandığını hayal ederken kendi nefesi de boğazında düğümlendi.
Ekranın diğer tarafında Tuna, gelen görseli açtığı an bir anlığına tamamen durdu.
Sonra yavaşça, boğuk bir sesle kendi kendine fısıldadı:
“Kimsin sen…?”
Ama cevabı yoktu.
Sadece o beden, o parmaklar ve gittikçe yükselen o tehlikeli gerilim vardı.