Burak, kardeşinin o rahat tavırlarına bakıp derin bir "oh" çekti. "Neyse ki sağ salim buradasın. Kızım aklımız çıkıyor burada, biraz daha dikkatli ol şu telefonuna!"
"Tamam abi, dikkat ederim," dedi Bahar. Gözleri hâlâ Tuna’nın üzerindeydi. Tuna’nın yutkunuşunu, boğazındaki o düğümü ve yüzüne yayılan solgunluğu milimi milimine izliyordu.
Tuna adeta taş kesilmişti. Bahar’ın o sakin, kontrollü ve bir o kadar da alaycı duruşu karşısında nefes almakta bile zorlanıyordu. Kızın boynunu tamamen kapatan o boğazlı kazak, Tuna’ya dün geceyi, o tenin sıcaklığını ve aralarındaki o tehlikeli uçurumu haykırıyordu. Ama en kötüsü, Bahar’ın bu oyunu abisinin gözünün önünde, kusursuz bir soğukkanlılıkla oynayabilmesiydi.
"Neyse," dedi Burak saatine bakarak. "Bizim ders başlamak üzere kanka, girelim amfiye. Bahar, sen de alt kattaki kendi amfine geç, dersi kaçırma."
"Tamam abi, zaten oraya gidiyordum," dedi Bahar.
Burak merdivenlere yönelip birkaç adım öne geçtiğinde, koridorun o kalabalık ve gürültülü ortamında sadece ikisi, birkaç saniyeliğine baş başa kaldılar.
Bahar hemen gitmek yerine bir an durdu. Tuna’nın hemen yanına, kolunu neredeyse Tuna’nın omzuna değdirecek kadar yaklaştı. Yüzünü Tuna’ya çevirdiğinde, dudaklarındaki o hafif, zehirli kıvrım daha da belirginleşti.
"Dün geceki ders için teşekkürler Tuna," diye fısıldadı, sesi rüzgardan bile hafifti ama Tuna’nın beyninde bir çan gibi çınlıyordu. "Bazı dersler zor alınır ama... sen oldukça hızlı öğreniyorsun."
Tuna’nın elleri yumruk haline geldi. Tırnakları avuç içine batıyor, içindeki o kontrolsüz öfke ve suçluluk dalgası onu boğacak gibi oluyordu. Karşısındaki bu kız, artık dünkü aciz ve kırılgan Bahar değildi. Kendi elleriyle yarattığı, ama asla kontrol edemeyeceği bir canavardı.
"Bahar..." dedi Tuna, dişlerinin arasından sızan boğuk bir sesle. "Fazla ileri gidiyorsun."
Bahar başını hafifçe yana eğdi, gözlerinde o buz gibi ışıltı parladı.
"Daha yeni başlıyoruz Tuna abi," dedi. Ardından arkasına bile bakmadan, merdivenlerden aşağıya, alt sınıfların amfisine doğru süzülüp gitti.
Tuna olduğu yerde çakılı kaldı. Burak yukarıdan "Kanka gelsene, hoca girdi!" diye seslenirken, Tuna attığı her adımda içine biraz daha battığı o cehennemin çaresizliğiyle baş başaydı.