Tuna kütüphanenin o dar, ahşap kokulu koridorunda tek başına dikilirken ekrandaki isme bakakaldı. Artık bildirimde "Anonim" yazmıyordu. Ekranda direkt "Bahar" ismi ışıldıyordu. Gizem bitmiş, maske tamamen çökmüş ama tehlike katlanarak büyümüştü.
Akşamın çökmesiyle birlikte Tuna kendisini evine adeta dar attı. Salondaki koltuğa çöktüğünde odanın içindeki sessizlik üzerine bir karabasan gibi çöktü. Işıkları açmadı. Karanlıkta, elinde tuttuğu telefonun ekrandaki ışığı yüzünü aydınlatıyordu.
Zihninde devasa bir savaş vardı. Bir yanında Burak’a olan sadakati, yılların dostluğu ve vicdanı; diğer yanında ise Bahar’ın boynundaki o küçük çiçek izi, kütüphanedeki o yakıcı teması ve zihnini ele geçiren o dizginlenemez arzu...
Tuna derin bir nefes aldı. Parmakları klavyenin üzerinde kararsızca gezindi. Sonra Bahar'ın kütüphanedeki son cümlesi zihninde çınladı: *"Ne dersen de yalan olacak."*
Haklıydı. Kendine yalan söylemekten tükenmişti. Titreyen parmaklarıyla mesaja dokundu.
Tuna: Bu yaptığın çılgınlık.
Tuna: Kendimi ne kadar durdurmaya çalışsam da zihnimi tamamen ele geçirdin.
Tuna: Şimdi mutlu musun? İstediğini aldın mı Bahar?
Mesajı gönderdiği an telefonun ekranı aydınlandı. Bahar sanki telefonu elinde, onun yazmasını bekliyormuş gibi anında cevap verdi.
Bahar: İstediğimi henüz almadım Tuna.
Bahar: Ama ilk kez kendine karşı dürüst olmanı izlemek harika.
Bahar: Şimdi o karanlık salonda otururken, yanında abim değil de ben olsaydım ne yapardın, bunu söyle bana.
Tuna gözlerini kapattı. Kızın her kelimesi zihninde bir alev gibi parlıyordu. Artık kaçacak, saklanacak tek bir yer bile kalmamıştı. Sınır aşılmış, çizgi tamamen silinmişti.
Tuna klavyeye sarıldı.
Tuna: Buraya gelirdin...
Tuna: O masum rolleri bırakıp karşıma dikilirdin.
Tuna: Ve ben bu kez seni durdurmazdım Bahar.
Tuna: Boynundaki o izden öpüp seni bu karanlığa tamamen çekerdim.
Bahar, kendi odasında, yatağının kenarında otururken Tuna’nın mesajını okuduğunda nefesi kesildi. Yüzündeki o soğukkanlı zafer tebessümü yerini derin ve yakıcı bir tatmine bıraktı. Tuna’yı en güçlü durduğu yerden, kendi elleriyle yıkmıştı.
Bahar hızlıca yazdı.
Bahar: O zaman kapıyı aç Tuna.
Bahar: Çünkü kapının önündeyim.