Sokak lambasının altındaki buz gibi havada duran Tuna, telefon ekranına kilitlenmişti. Anonim’den gelen o mesajı okurken damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti. "Çiçeğin kokusunu aldın mı?" cümlesi, Bahar’ın boynundaki o küçük izle doğrudan kenetlenmişti. Artık hiçbir kaçış noktası, hiçbir bahane kalmamıştı. Günlerdir zihniyle oynayan, onu kendi evinde dizlerinin üstüne çöktüren, geceleri rüyalarına giren o kışkırtıcı, cesur kadın... Yıllardır "kardeşim" deyip koruduğu Bahar’ın ta kendisiydi.
Tuna parmakları titreyerek hızlıca yazmaya başladı.
Tuna: Sensin...
Tuna: Bütün bu rezillik, o fotoğraflar, gece attığın o mesajlar...
Tuna: Bahar, sen aklını mı kaçırdın?! Abinin yüzüne nasıl bakıyorsun sen?
Aynı anlarda odasında, yatağının üzerinde oturan Bahar, Tuna’nın öfke ve şok dolu mesajını görünce hafifçe arkasına yaslandı. Artık o saklanan, şakaya vuran anonim kız değildi. Maske tamamen düşmüştü. Klavyedeki parmakları son derece kendinden emin ve soğukkanlıydı.
Anonim: Abimin adını bu işe karıştırma Tuna.
Anonim: Yüzüme bakamayan sensin. Az önce salonda boynumdaki izi gördüğünde gözlerini nasıl kaçırdığını, ellerinin nasıl titrediğini gördüm.
Anonim: Günlerdir zihnindeki o kadına teslim olurken hiç "kardeşim" demiyordun ama?
Anonim: Dün gece o karanlık salonda, benim kelimelerimle kendi bedeninde kaybolurken... Kimi hayal ediyordun Tuna?
Tuna mesajları okurken adeta nefessiz kaldı. Yüzüne tokat gibi çarpan bu gerçekler onu sokak ortasında felç etmişti. Haklıydı. Kız sonuna kadar haklıydı. Dün gece o karanlıkta sınırı aşan sadece anonim değil, ona tamamen teslim olan kendisiydi.
Tuna hırsla arkasını dönüp Burak’ların yaşadığı apartmana doğru birkaç adım attı. İçeri girip onunla yüzleşmek, bu çılgınlığa bir son vermek istiyordu. Ama adımları apartman kapısının önünde çakılı kaldı. İçeri girse ne diyecekti? Burak salonda otururken Bahar’ın odasına dalıp "Sen bana internetten ne mesajlar attın" mı diyecekti? Kendi kendini kapana kıstırmıştı.
Ekran tekrar aydınlandı.
Anonim: Kapının önünde dikilmeyi bırak Tuna.
Anonim: İçeri gelip abimin yanında benimle yüzleşmeye cesaretin var mı?
Anonim: Yoksa dün geceki gibi yine kaçacak mısın?
Tuna bakışlarını binanın ikinci katına, Bahar’ın odasının penceresine kaldırdı. Tülün arkasında belli belirsiz bir siluet duruyordu. Bahar onu izliyordu. Tuna dişlerini gıcırdatarak telefona sarıldı.
Tuna: Bu oyun burada bitmedi Bahar.
Tuna: Yarın ilk fırsatta seninle yalnız konuşacağız.
Tuna: Ve bana her şeyin hesabını vereceksin.
Pencerenin arkasındaki siluet hafifçe kımıldadı. Bahar telefonunu kaldırıp son mesajını yazdı.
Anonim: Yarın yarım kalan her şeyi tamamlarız Tuna...
Anonim: Ama unutma, hesabı soran taraf sen olmayacaksın.
Anonim: Şimdi evine git... Ve bu gece rüyanda boynumdaki o çiçeği öptüğünü hayal et.