Mutfakta suyun fokurtusu kesildiğinde Bahar, yüzündeki o gizli ve kendinden emin tebessümü anında silip eski masum ifadesine büründü. İki kupa papatya çayını tepsiye koyup salona geçti. Adımlarını her zamanki gibi yumuşak ve sessiz atıyordu.
Tuna ise koltukta doğrularak elindeki telefonu cebine attı. Anonim kızın attığı son mesaj içindeki o garip şüpheyi tamamen silmişti. Kendine kızıyordu; sırf o kadının kışkırtıcı oyunları yüzünden gidip Burak’ın masum kardeşini sorgulamaya kalkmıştı.
Bahar tepsiyi sehpanın üzerine bıraktı ve kupalardan birini Tuna’ya doğru uzattı. "Bitki çayı iyi gelir, biraz gevşersin," dedi sesi gayet sakin ve içtendi.
Tuna kupayı alırken bu kez gözlerini kaçırmadı. "Sağ ol Bahar," dedi. Sesi artık daha rahat ve yumuşaktı. "Kusura bakma az önce... Biraz gergindim, sana patlar gibi oldum."
Bahar koltuğun diğer ucuna, aralarında güvenli bir mesafe bırakacak şekilde oturdu. Dizlerini hafifçe kendine çekip bardağını iki eliyle kavradı. "Önemli değil Tuna abi. Dersler, sınavlar derken hepiniz çok yüklendiniz. Abim de dün gece sabahladı zaten."
"Evet, çizim odası insanı bitirir," dedi Tuna, çayından bir yudum alarak. Sıcak sıvı boğazından geçerken zihnindeki o karanlık sisin dağıldığını hissetti. Bahar tam karşısında, ev haliyle, hiçbir gizli ajandası olmayan o tanıdık kız olarak oturuyordu. Anonim kadının o tehlikeli, şehvetli ve kışkırtıcı dünyasıyla bu salonun hiçbir alakası yoktu.
Tam o sırada dış kapının kilit sesi duyuldu. Burak, sırtında çantası, elinde çizim tüpüyle içeri girdi. Yüzünden yorgunluk akıyordu ama ikisini salonda çay içerken görünce gülümsedi.
"Ooo, ekip toplanmış," dedi Burak, çantasını kenara fırlatarak kendisini boş koltuğa bıraktı. "Tuna kanka sen ne zaman geldin?"
"Biraz oldu dostum," dedi Tuna, bardağını sehpanı üstüne koyarken. "Seni bekliyordum ben de."
Burak başını koltuğun arkasına yasladı. "Valla helak oldum. Bahar, bana da bir kahve çakar mısın abim, yoksa sızıp kalacağım şuracıkta."
Bahar hemen ayağa kalktı. "Tamam, yapıyorum hemen."
Bahar mutfağa doğru yürürken cebindeki telefon hafifçe titredi. Koridora çıktığında tenhalıktan faydalanıp cebinden telefonu çıkardı. Salondan Burak ve Tuna’nın koyu bir sohbet başlattığı, Tuna’nın sesinin artık ne kadar rahat çıktığı duyuluyordu.
Bahar, Tuna’nın bu yapay rahatlığına için için gülümsedi. Zihnindeki ipleri tamamen eline almıştı. Klavyeye dokundu.
Anonim: Arkana yaslanıp derin bir nefes aldığını hissedebiliyorum.
Anonim: "Tehlike geçti, yanılmışım" diye düşünüyorsun değil mi?
Anonim: İnsanlar en çok, güvende olduklarını sandıkları o huzurlu anlarda gafil avlanırlar Tuna.
Anonim: Gardını indirmene sevindim... Çünkü yıkımın çok daha zevkli olacak.