Bu benim ilk fic'im arkadaşlar...
Burda HilZey'e yazılan fic göremedim ben. Galiba ilk HilZey fic i olcak burdaki. Umarım ergen damgası yemem...
...
Prova salonundaydık, güneş dışarıyı portakal rengine boyamış, prova salonunun içine turuncumsu ışıklar süzüyordu. Ha bu arada ben Hilal. Hilal yelekçi. Manifest adlı kız grubunun üyesiyim, şimdide çıkacak şarkımız için prova alıyoruz. Dans provası.
Etraf biraz dağınıktı, ama alışıktık biz buna. Esin bir köşede, solosundaki dönüşleri çalışıyordu, mina ise telefonuna dalmış parmakları klavyenin üstünde hareket ediyordu. Lidya da dans'ın provasını alıyordu. Lidya vocal konusunda iyi olmasına rağmen, kendini geliştirmişti. Hareketleri net ve keskindi. Sueda'yı soracak olursanız, bende ne yaptığını tam bilmiyorum. Etrafda dolaşıyor, mina ile atışıyordu. Değişik değişik hareketleri vardı.
Tabikii herkes sueda'nın bu hallerine alışık olduğu için birşey demiyordu. En başta dediğim dans'ın provasını alıyoruz lafını geri alıyorum. Çünkü sadece 4 kişi prova yapıyor!
Ben, lidya, esin, Ve zeynep...
Oda bir köşede aynanın karşısına geçmiş, prova alıyordu. Onu gördüğümden beri hislerimi ve duygularımı sorgulamaya başlamıştım. Onu her gördüğümde içimde bir acelecilik hissi doğuyordu sanki... Nedenini bilmiyorum.
Gözlerim bir süre daha zeynep'te kaldı. Sanki onu ezberlemek istermişim gibi, her hareketini, herşeyini. Ardından gözlerimi aynaya çevirdim. Kendime baktım, siyah saçlarım omzumdan aşağı dökülüyordu,alnımı kapatan kahkülüm ise bana ayrı bir hava katıyor gibiydi.
...
Şimdi herkes ayaktaydı, bu sefer dans'ın provasını alıyoruz diyebilirdim işte. Ayaklarımız aynı ritimle yere vuruyor, çıkan ses prova salonunu dolduruyordu. Sayımları yaparken gözüm yine zeynebe kaydı kısa bir süre, mina lider havasıyla sayımları yaparken, zeynep başka aynada sürekli aynı hareketi tekrar ediyor, daha sonrasında derin bir iç çekiyordu. Adımlarımı zeynebe yönelttim.
Boğazımı temizledim hafifçe, sonra yumuşak bir sesle konuştum;
"Bir sorunmu var zeynep? Sen neden ayrısın bizden? " diye sorduğumda hafifçe gülümsedi. Çok kısa gülümsedi, ama bu bile yetiyordu bana.
Yeşil gözlerini bana çevirdi bu sefer, mutsuz bir sesle konuştu;
"Nakaratta ki hareketi yapamıyorum, ona çalışmak istedim ama olmuyor" dedi. Çok tatlı duruyordu şuan, yada her hareketi bana öyle geliyordu, bilmiyorum.
Hafif titreyen sesimle sordum;
"Göstermemi istermisin? Öğretebilirim" dedim. Kısa bir an düşündü, duvardaki saate kaydı gözleri. Bende saate baktım, ama garip bir şekilde dakikayı çözemiyordum. Zeynebin sesi kulağıma dolduğunda bakışlarımı ona çevirdim bu sefer;
"Yani... Olabilir, evet"
Dedi. Gülümsedikten sonra tam yanına geçtim, omuzlarımız hafifçe değince içime bir elektrik dalgası yayıldı sanki.
"Hayır hilal, arkadaşın o senin. "
Dedim kendi kendime. Sonra hareketi zeynebe öğretmeye başladım.
...
Dışarıdaki turuncu renk, artık solmuş gibiydi. Yerini hafif bir laciverde bırakırken bizde prova salonundan çıkıyorduk. Herkes çantasını topluyordu, arada etrafa yayılan gülüşmeler ise bir nebze olsun gülümsetiyordu insanı. Lidya neşeli bir sesle resmen bağırarak konuştu;
"Eveett, bugün yemek yapma sırası kimde bakalım? "
Mina hemen atladı;
"Geçen zeynep mutfaktan banlı olmasına rağmen onunla beraber yaptık yemeği" dedi. Zeynep konuştu bu sefer;
"Benim şu ban işi ne zaman kalkar acaba? "
Herkes çantasını toplamış kapıya doğru ilerlerken konuşan sueda oldu bu sefer;
"İşte orasını Allah bilir" herkes kahkaha attı. Ama zeynep sadece gülümsüyordu, sanki gülerse onun için herşey bozulacaktı...
...
Evettt nasıldııı? İlk fic im burdaki, ve bu biraz giriş gibi olsun istedim.
Lütfen yorum yapım ve beğendim arkadaşlar.
Olaylar daha başlamadı bekleyin✋.
Hadi bayyy
İyi gecelerr
-💛💙
Bölüm sonu notu;
Bazı hikayelerin sonu başındam bellidir...
