Bir kişilik hatıra

"𝐁𝐢𝐫𝐚𝐳𝐝𝐚𝐧, 𝐬𝐞𝐬𝐢𝐦, 𝐠𝐮̈𝐥𝐮̈𝐬̧𝐮̈𝐦, 𝐚𝐝ı𝐦... 𝐇𝐞𝐫𝐬̧𝐞𝐲𝐢𝐦 𝐠𝐢𝐝𝐞𝐜𝐞𝐤... 𝐀𝐦𝐚 𝐛𝐞𝐧 𝐬𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐤𝐚𝐥𝐚𝐜𝐚𝐠̆ı𝐦... " ... Hilal, bazı duyguların neden bu kadar tanıdık geldiğini hiçbir zaman çözemedi. Sanki yaşanmamış anıları özlüyor, söylenmemiş cümlelerin ağırlığını taşıyordu. Bu tuhaf hislerin merkezinde ise hep aynı isim vardı: Zeynep. Zeynep, kalabalıkların arasında sessiz kalan; gülüşüyle iz bırakan ama kimseye tam olarak ait olmayan biriydi. Hilal ona her yaklaştığında, dünya biraz daha kırılganlaşıyor, zaman sanki nefesini tutuyordu. Bu hikâye; sevmenin, hatırlamanın ve kaybolmanın arasında sıkışmış iki kalbin hikâyesi. Bazı vedalar söylenmez. Bazıları, yalnızca bir kişinin içinde yaşamaya devam eder.