Daha önce uyanmaktan korkan birini duydunuz mu?Eminim ki uyanamamaktan korkanı duymuşsunuzdur,peki ya uyanmaktan korkan biri…
Ben uyanmaktan korkuyorum,kim bilir bugün kimlerin canı yanacak, kimler sorunlarını içine atacak tekrar…
Yetimhanenin en alt katında bir gümbürtü koptu.Herkes ayaklanmış ne olduğunu merak ediyordu.Koşarak aşağı kata indim.
Benden bir kaç yaş küçük bir genç kız yere kapanmış,çığlık çığlığa ağlıyordu.Yanına oturup gözlerinin içine “Ne oldu sana?” Der gibi baktım.Hıçkırıklarının arasında “Annem…Trafik…kaza”kelimeleri anlaşılıyordu sadece.Büyük bir soğuk kanlılıkla yerde ağlayan kıza tokat attım.Göz yaşlarının içinde tokatın şokunu atlatmaya çalışırken yüzünü ellerimin arasına alıp şunları fısıldadım”Hayat sana asla acımayacak,bu üzücü ancak mücadele etmeyi öğrenmelisin…”.
Elinden tutup kalkmasına yardımcı oldum.Göz yaşlarını silerken “Adın ne?” Dedi “Tilki”Dedim nazikçe.Gözlerinde merak oluştu birden bire “Memnun oldum Ece bende,senin adın neden Tilki” diye sordu haklı olarak sessizce yanıtladım sorusunu “Canım acısada yürümeye devam ettiğim için…” Ece etkilenmiş gözlerle bakıyordu bana.Kısa bir -konuyu kapat- öksürüğünden sonra Ece’yi yeni odasına çıkardım.
Ece’nin gözlerindeki derin özlem duygusu nereden bakarsanız bakın anlaşılıyordu,annesini şimdiden özlediği ap açık oratadaydı…Ece’ye baktım ve içtenlikle konuştum “Ece ben hayatımda hiç anne sevgisi görmediğim için seni asla anlayamam,o yüzden asla sana seni anlıyorum diyemeyeceğim.Ancak şunu bilirim ki özlem her ne kadar kalıcı bir duygu gibi gözüksede değil Ece özlem kalıcı bir duygu değil…” Ece bir anda boynuma sarıldı ve göz yaşları içinde teşekkür etti.
Ece’yi dinlenmesi için odasında yalnız bıraktım.Hava yağmurluydu odama çıkıp pencerenin önüne oturdum ve düşüncelere daldım,anne sevgisi nasıl bir şeydi…
Bu konu beni hep duygusallaştırır ve duygusallıktan nefret ederim…
Erken büyümek zorunda kalmış birine duygusallığı anlatmayın…
“yaklaşıp yakından bakınca gördüm,yatan benim küçüklüğüm ve ben büyüdüm…”
”Kim bilir kaç kez ağlattılar seni,kaç kez içten içe ağlarken anlamasınlar diye güldün.Kalk ayağa sil göz yaşlarını,savaşın daha yeni başlıyor küçük kelebek.Sana asla acımayacaklar o yüzden kalk ayağa ve kendi ayaklarının üstünde durmayı öğren,yoksa kelebek uçmayı unutacak…”