Daha küçükken başladı hayatla olan mücadelem.
Çok küçükken öğrendim kimseye güvenip derdini anlatamayacağını,
sırtını yaslayıp güvende hissedemeyeceğini…
İnsanın tek yakının kendisi olduğunu öğrendiğim zaman 5 yaşındaydım.
Ne olup bittiğini anlayamadan yapayalnız kalmıştım,
yetimhane köşelerinde…
Bizim gibilerin hikayesi bir kelebek hikayesine benzer,varoluşumuz dahi bilinmeden siliniriz dünyadan.
Kimi bu sürede kötülük yapar kimi iyilik,kimiyse adeleti yerine koymaya çalışır.Peki ben hangisini seçtim dersiniz?
benim gibilere nasıl yaşanılacağını öğretmeyi seçtim,yara alsanda,canın acısada,düşsende ayağa kalkıp savaşmayı öğretmeyi seçtim.
Beni ben yapan şeyleri hayattan öğrendim;sessizce ağlamayı,canın yansada gülmeyi,kalbin kırılsada hissetmemeyi…
Bir süre sonra alışıyorsunuz;yeni bir yara açılsada canınız acımamaya başlıyor artık,hissetmiyorsunuz.
“Kimse yeni yara açamaz artık
Çok canım yandı acımaz artık…”
(bölümün kısa olmasının nedeni giriş bölümü olmasıdır)
