Ben hiçbir zaman bir aile hayali kurmamıştım.Aile kelimesi bana çok uzak bir kelimeydi.Benim bir tek ailem vardı oda 7 yasindan sonra yok oldu .
Ama hayır tam öyle sandığım anda karşıma gökçe çıkti .O benim kardeşim oldu ,ablam oldu ,hem annem hem de babam oldu.
Şimdi ondan ayrılacak olmak gerçektende çok zor bir durum.Ama sadece 2 ay .2 ay sonra birlikte mutlu bir hayat kurucaz.yani umarım....
Çıktığım yetimhanenin kapısından son bir kez baktım.içinde acı günlerimde olmuştu, kötü günlerim de.Hem iyi arkadaşlıklar kazandim hemde kötü.
Ama hepsi geçmişti artık o yetimhanede geçirdiğim zamanları unutup kendime yeni bir yol çizmem lazım. Ayağa kalkıp güçlü bir kız olup dim dik durmam lazım.
Lakin olmuyor lanet olsun ki şu yetimhane kapısı na her baktığımda o lanet günü hatırlıyorum ve acım gün ve gün azalmak yerine daha çok artıyor .
Ama acılarımın kinim ve nefretimin önüne geçmesine izin vermeyeceğim. Bunu başarabilirim.
Bugün için daha önemli işlerim vardı. Bugün annem daha rahat uyuyacakti .ve ben bugün sırf annemicin katil olacaktim ama bundan hiç te pişman deilim.O adam ölmeyi hak ediyor.
Yetimhanenin kapısından çıktığım an derin bir nefes çektim içime .Ardindan yeni hayatima ilk adimi mı attım.
🌊
Nereye gidip başımın çaresine nasıl bakacağım hakkında hiç bir fikrim yoktu. Issız sokaklarda tek başıma ne yapacaktım hiç bilmiyordum.Tek başıma hapishaneye nasıl gideceğim hakkında hiç bir fikrim yoktu.
Yolda yürürken her gördüğüm insanlara hapishaneye nasıl gideceğimi soruyordum.İnsan 11 yıl boyunca kafes gibi bir yerde tıkılı kalınca gerçek anlamıyla cahil oliyordu.
Zor bela hapishanenin yolunu bulduğumda beklemeye başladım. Tahminime göre yarım saate çıkacaktı.Tam yarım saat sonra annemin katiliyle bulusacaktim.
Tamda yarım saat sonra hapishane nin kapısı açıldı ve içinden bir adam çıktı . Hayır bu adam benim babam olamaz . Bu... Çok çok kötü durumda görünüyordu.
Göz altları mosmor olmuş , yüzü çökmüş durumda , saçlarına aklar düşmüş, ve topallı yordu.Yıllar ondan çok şey almış durumdaydı.
Onu gördüğüm an direkmen duvar dibine girdim ve beklemeye başladım.ardindan hapishanenin kapısına gelen taksiye bindi ve gitmeye başladı .
Bende hemen gelen ilk taksiye bindim ve takip etmeye başladım.Araba durduğu an bende yurtta biriktirdiğim paralarandan taksiciye verdim ve indim. Ardından takip etmeye başladım.
Peşinden ilerlerken birinin onu takip ettiğini anlamış gibi arkasını döndü. Önce tanımadı ve bana karşı sorgulayivibir bakış attı .
Bende olsam bende kendimi tanımazim . Bıraktığı zaman 7 yasinda bir çocukken şimdi 18yasinda genç bir kız duruyordu karşısında.Hemde elinde bir bıçakla.
Gozleri bedenimi baştan aşağı süzerken ben sadece yerimde öylece durmuş ona bakıyordum. Ama aramızdaki tek fark o anlis gözlerle bakiyorken ben kin ve nefretle bakıyordum.
Ardindan gözleri elimde sıkıca tuttuğum bıçağa gidince sertçe yutkundu ve bir kaç adım geriye doğru sendeledi.Olaylari kendi kafasında tartmaya çalışır gibi bir hali vardı.
Bir kaç adım daha geriye doru gitti ve o korkmuş buz gibi sesiyle konuşmaya başladı .Ama tek sorun sesinin değişmemiş olmasıydı
"B-birinemi bakmıştın kızım"
Kızım 11 yıl sonra tekrardan duyduğum o kelime.Bagirmak istedim "bana kızım deme ben senin kızın değilim" diyip ağlamak istedim ama yapmadım.
Onun yerine kafamı kaldırdım ve dik bir şekilde ona bakmayı sürdürdüm. Ardından yavaş adımlarla yanına yaklasmaya başladım.
Ben her ona doğru yaklastigimda oda kendini bir adım geriye doğru ilerletiyordu.Hiç konuşmadım sadece yüzüne bakmayı sürdürdüm.
Bu da onun korkmasına yetiyormuş gibi kafasını arta arda iki yana salladı ve o çatallaşmiş sesiyel tekrardan konuşmaya çalıştı ama başaramadı.
Bir kaç kez öksürdükten sonra geriye doğru adım atmayı bıraktı ve olduğu yerde durdu .o durunca bende durmak zorunda kaldım.lafasini bana doğru çevirdi ve kısık bir ses tonuyla kendini konuşmaya zorladı .
"B-bak kimi arıyorsun bilmiyorum ,sen kimsin bilmiyorum . o yüzden bırak beni gideyim .söz bu olanları hiç kimseye anlatmicam."
Bu dediklerinden sonra acılı bir gülüş döküldü dudaklarımdan.Benim babam hayatımda gördüğüm en korkak adamdı.Hani bababalar çocuklarının kahramaniydi. Bu mu Kahraman ?
Dudagimdaki tebessümü sildim ve onun yerine az önceki korkunç ifademe geri büründüm.Ona doğru bir adım daha yaklaştım artık aramızda sadece 2 adımlık mesafe kalmıştı.
O bana korkuyla bakarken ben ise sadece nefretle bakıyordum. Yalandan dudağımı büzdüm ve kafamı yana doğru hafifçe eğdim ve konuşmaya başladım.
"Aaaaa baba insan kızını unuturmu benim senin kızın prensesin .Dur şöyle söylim anlarsın hani annesini öldürdüğün kızın hatirladinmi?"
Benim sesimi duyar duymaz bedeni gözle görülür şekilde ağzı şaşkınlıkla açıldı sonra ne söylicegini bilmiyormuş gibi geri kapandı.
Gözlerindeki o bilinmezlik hissi gitti ve yerine özlem ve şevkat duygusu yerleşti.Tam kollarını açıp bana sarılacağı sırada kendimi geri çektim şu anda ona sarılmak istediğim son şey bile değildi.
Benim ondan kaçmama dayanamıyor muş gibi yaşlı yüzü acıyla kasıldı.Ardindan sağ gözünden bir damla yaş düştü.Ben o gün babamın ilk defa ağladığına şahit oldum.
K-kızım canım kızım prensesim ne kadar büyümüşsün sen öyle ,ben seni çok özledim kızım sensiz annensiz geçirdiğim o 11 yıl benim için azaptan beterdi.çok pişmanım kızım vallahi çok pişmanım biliyorum benim pişmanlığım anneni geti getirmez ama deliler gibi pişmanım.beni affet kızim ne olur affet."
Söylediklerinden sonra büyük bir kahkaha patlattım .Ormanın içi benim kahkalarimla doluyordu. Halâ bana nasıl kızım dediğini hazmedememiş Ken birde af diliyor.
Delirmiş gibi kahkaha atarken babam olacak o adam aynı deliye bakarmış gibi bakıyordu .Aniden sustum ve bağırmaya başladım.
"KIZIM MI SEN NE SAÇMALIYORSUN YA BANA KIZIM DEME BANA HİÇ BİRŞEY DEME BEN SENİN KIZIN DEĞİLİM ANLIYOR MUSUN BENİ DEĞİLİM
BİRDE GELMİŞ AF DİLİYORSUN YA LAN SEN BENiM ANNEMİ ÖLDÜRDÜN ANNEMİ NE AFFINDAN BAHSEDİYORSUN."
Artık delirmiş gibi bağırıyordum.11 yıldır içimde tuttuğum her şeyi bugün dışa döküyordum. Bugün her şeyi açığa çıkacağı gün olacaktı.
Ben ne kadar sinirliysem o ise okadar sakindi ve bu sakinlik beni daha çok çıldırtıyordu. Derin bir nefes aldı ve konuşmaya başladı.
"kızım burda konuşmayalim gel hadi daha rahat bir yerde güzelce konuşalım olurmu? burası pek tekin yerler deil hadi gel kızım"
Dedi sanki karşısında annesini öldürdüğü ve elinde bıçaklı bir kız yokmuş gibi .Ben daha fazla dayanamadım ve iyicene yaklaşıp yakasindan tutarak sarstim onu .
"Konuşmicaz senle hiç bir şey konuşmicazanlıyormusun beni ? benim senin gibi bir babam yok ve artık hiç olmicak son duanı et Haluk karaca anemin kanını yerde bırakmayacagim"
Bu sözlerin sonunda vücuda buz kesti .Ölmekten korkuyordu benim babam ölmelten korkuyordu...
Tam o sırada bir şey oldu ve elimdeki bıçak yere düstü .
Son hatırladigim şey babamın pis kahkahası ve yanindaki adamlara dönüp neden daha önce gelmedikleri ile ilgili azarları.sonrası ise koca bir karanlık.
🌊