Bölüm 2

--- Nur o gece yalnız değildi. Ama Burak yoktu. Mezarlığın önü kalabalıktı. İki gölge… canlıydı bu kez. Biri uzun boylu, omuzları genişti. Diğeri daha kısa, gözleri etrafı tarıyordu. Nur onları uzaktan gördü. “Burada ne işin var?” dedi uzun olan. Sesi sertti. “Bu saatte herkesin işi olur,” dedi Nur. Kalbi hızlıydı ama sesi sakindi. “Ben Sinan,” dedi çocuk. “Bu da Işık.” Işık konuşmadı. Sadece Nur’a baktı. Bakışı rahatsız ediciydi. Sanki Nur’u tanıyordu. “Burak nerede?” dedi Işık aniden. Nur’un içi buz kesti. “Burak’ı nereden biliyorsunuz?” Sinan güldü. Bu gülüşte sıcaklık yoktu. “Demek hâlâ onu görüyorsun,” dedi. “İnsanlar normalde ölülere bakmaz.” Nur geri çekildi. “Ne istiyorsunuz?” Işık bir adım attı. “Elini çantasına götürdü.” O an her şey oldu. Bir patlama sesi. Gece yırtıldı. Nur yere düştü. Omzunda yanma vardı. Nefesi kesildi. Kan… sıcak ve gerçekti. “Ölmedi,” dedi Işık sakin bir sesle. “İyi. Henüz değil.” Sinan etrafa baktı. “Biri geliyor. Gidelim.” Ayak sesleri uzaklaştı. Gece tekrar sessizleşti. Nur gözlerini kapatmak üzereyken bir soğukluk hissetti. Burak. Yanında diz çökmüştü. Yüzü ilk kez öfkeliydi. “Bunu ben istemedim,” dedi Nur fısıltıyla. “Onlar…” “Biliyorum,” dedi Burak. “Onlar beni silmek istiyor.” Nur’un bilinci gidip geliyordu. “Ölü değilim… değil mi?” Burak başını salladı. “Hayır. Ama artık eskisi gibi de olmayacaksın.” Sirene benzeyen bir ses uzaktan geldi. Burak geri çekildi. “Nur,” dedi. “Artık bu iş sadece aşk değil.” “Ne o zaman?” dedi Nur güçlükle. Burak gözlerini karanlığa kaldırdı. “Bu bir savaş.” Ve Nur bayıldı. ---