Bölüm 3

--- gözlerini açtığında ilk hissettiği şey acı değildi.Sessizlikti.Hastane odası fazla beyazdı.Duvarlar temiz, ışıklar parlak…Ama Nur’un içi gece gibiydi.Omzu sargılıydı.Kolunu oynatmaya çalıştı.Yanma geldi, dişlerini sıktı ama ses çıkarmadı.“Uyanmış,” dedi bir ses.Nur başını çevirdi.Kapının yanında biri duruyordu.Sinan.Üzerinde siyah bir mont vardı.Yüzünde ne pişmanlık ne de öfke…sadece hesap vardı.“Sen—” diye fısıldadı Nur.Sesi çatallandı.“Beni vurdunuz.”Sinan başını eğdi.“Evet.”Bu kadar.Açıklama yok.Özür yok.“Ölmedin,” dedi.“Bu iyi haber.”Nur’un kalbi hızlandı.“Benim için mi?”Sinan hafifçe gülümsedi.“Hayır. Bizim için.”Kapıdan ikinci biri girdi.Işık.Saçları toplanmıştı, yüzü daha sertti.Ama gözlerinde tuhaf bir yorgunluk vardı.Sanki çok uzun süredir uykusuzdu.“Konuşabilir miyiz?” dedi Işık.Bu bir soru değildi.Nur doğrulmak istedi.Ağrı geldi ama yine de kalktı.“Konuşacak çok şeyimiz var,” dedi.“Özellikle Burak hakkında.”O isim odada yankılandı.Işık gözlerini kaçırdı.Sinan’ın çenesi gerildi.“Onu görmeye devam ediyorsun,” dedi Işık.“Değil mi?”Nur cevap vermedi.Ama sessizlik yeterliydi.Sinan yaklaştı.“Burak öldü,” dedi net bir sesle.“Yıllar önce. Burada. Bu kasabada.”“Biliyorum,” dedi Nur.“Ve yine de yanılıyor olabilirsiniz.”O an…oda soğudu.Nur, Burak’ı gördü.Pencerenin önünde duruyordu.Hastane ışığı içinden geçiyordu.Ama Nur onu net görüyordu.“Onlara güvenme,” dedi Burak.Sesi sakin ama sertti.“Onlar gerçeğin sadece işlerine gelen kısmını biliyor.”Işık irkildi.Gözleri pencereye kaydı.“Onu hissettin,” dedi Nur.“Değil mi?”Işık bir adım geri çekildi.“Ben… sadece bazen,” dedi.“Bazen rüyamda.”Sinan sabrını kaybetti.“Yeter,” dedi.“Bu bir lanet. Ve sen onun merkezindesin.”Nur’un kalbi göğsünü yumrukladı.“Ne laneti?”Işık derin bir nefes aldı.“Bazı insanlar öldükten sonra gitmez,” dedi.“Hatırlanırlarsa… kalırlar.”Burak gülümsedi.“Aferin,” dedi.“Sonunda doğru cümle.”Nur başını tuttu.Her şey üst üste geliyordu.“Peki siz kimsiniz?” dedi.“Beni niye vurdunuz?”Sinan gözlerini kararttı.“Çünkü sen bağ kurdun,” dedi.“Ve bağ kurulanlar… kapı olur.”O an odanın ışıkları titredi.Cam çatırdadı.Burak’ın sesi yükseldi.“Dokunma ona.”Işık bağırdı.“Sinan, dur!”Ama çok geçti.Oda karardı.Sanki gece içeri doldu.Nur’un kalbi deli gibi atıyordu.Ama bu sefer…sadece kendi kalbi değildi.Burak, Nur’un arkasında duruyordu.Eli Nur’un omzundaydı.Soğuk değildi.“Artık geri dönüş yok,” dedi Burak.“Seni seçtiler.”Sinan silahına davrandı.Ama tetiği çekemedi.Elini bir şey tutuyordu.Görünmeyen bir şey.“Bırak beni!” diye bağırdı.Burak yaklaştı.İlk kez gerçekten korkutucuydu.“Ben zaten bırakılmadım,” dedi.“Unutuldum.”O an Nur bağırdı:“YETER!”Her şey durdu.Sessizlik çöktü.Nur nefes nefeseydi.Ama ayaktaydı.“Kimse kimseyi vurmayacak,” dedi.“Artık ben de bu işin içindeyim.”Işık ona baktı.“Ne demek istiyorsun?”Nur omzundaki sargıya dokundu.Sonra kalbine.“Ben ölmedim,” dedi.“Ve o da gitmedi.”Burak başını eğdi.“Hoş geldin,” dedi.“Arada kalanlara.”Sirene benzer bir ses yine uzaktan geldi.Ama bu kez kimse kaçmadı.Çünkü artık herkes biliyordu:Bu kasabada bazı kalpleratmasa bileasla susmazdı.