🖤---Nur’un Geceleri, Burak’ın SessizliğiKasaba geceleri uyanıyordu.Bunu en iyi Nur bilirdi.Çünkü herkes uyurken, onun kalbi ayakta kalırdı.Burak’ı ilk kez mezarlığın demir kapısının önünde gördü.Gece yarısıydı.Ay yoktu.Ama Burak oradaydı.“Geç kaldın,” dedi Burak.Sanki Nur’u yıllardır bekliyormuş gibi.“Beni tanıyor musun?” diye sordu Nur.Kalbi gereksiz hızlı atıyordu.“Unutmadım,” dedi Burak.Bu cevap, soru değildi.Burak’ın gözleri geceden daha karanlıktı.Ama Nur korkmadı.Çünkü bazı korkular tanıdıktır.İnsan onlara çocukluğundan beri alışkındır.Birlikte yürüdüler.Hep geceleri.Gündüzleri Burak yoktu.Ve Nur, bunu hiç sorgulamadı.Elini tuttuğunda Burak’ın eli buz gibiydi.Ama Nur’un içi ilk kez ısındı.Kasabada söylentiler başladı:“Mezarlıkta bir oğlan varmış.”“Ölülerin arasında dolaşıyormuş.”“Adı Burak’mış… yıllar önce kaybolmuş.”Nur, o gece gerçeği sormaya karar verdi.Kaçamazdı artık.“Burak,” dedi,“sen… yaşıyor musun?”Burak gülümsedi.Ama bu gülümseme yarımdı.“Ben,” dedi,“hatırlandığım sürece varım.”Nur’un eli titredi.Göğsüne dokundu.Kalp atışı yoktu.Ağlamadı.Çünkü bazı gerçekler gözyaşından büyüktür.“Beni neden seçtin?” dedi Nur.“Çünkü sen karanlıktan korkmuyorsun,” dedi Burak.“Ve beni seviyorsun… olduğum hâlimle.”Mezarlık rüzgârlandı.Toprak hışırdadı.Burak’ın bedeni yavaşça silinmeye başladı.Nur bağırmadı.Sadece fısıldadı:“Gitme.”Burak’ın sesi artık çok uzaktı:“Beni sevdiğin sürece, yalnız değilim.”Sabah olduğunda Nur hayattaydı.Ama kalbinin bir yanı hep geceydi.Hâlâ geceleri mezarlığın yanından geçerken durur.Ve bazen…soğuk bir el, onun elini tutar gibi olur.Nur gülümser.Çünkü aşk bazenyaşayanlarla değil,unutulmayanlarla yaşanır.---İstersen:
Nur gülümser..
