İki adam doktorla konuşmamızın sonuna doğru gelmişlerdi.
Araf abi, bana göz kırptı.
"Sonra görüşürüz hasta."
"Görüşürüz doktor." gülümseyerek cevap vermiştim, Araf abiyle aramızda geçen bu atışmalar hoşuma gidiyordu. Normal hissettiriyordu.
Herşey normaldi sanki, o doktor ben ise yaramaz hasta...
Araf abi ayağa kalktı, adamları umursamazca yanlarından geçip gitti.
Oda da iki adamla tek kalmıştım. İster istemez gerilmiştim.
"Neden burdayım? Ne istiyorsunuz?"
Adamlardan biri konuşmaya başladı.
"Direk konuya giriyorum. Gereksiz saçmalıklara gerek yok. Hem fikir miyiz?" Evet anlamında kafamı salladım. Bence de gerek yoktu. Açık ve net olmak her zaman iyiydi.
" Bizi büyük bir teşkilat olarak görebilirsin, senden belli bir isteğimiz olur. Sen de bunu yaparsın."
"Zorunda mıyım?"
"Sence küçük hanım. Şuan ki durumunda bile böyle şeyler söyleyebilmen inanılır gibi değil."
Beni doğrudan tehtid ediyorlardı.
"Eğer isteğinizi yaparsam..." Sıkılmışcasına kafasını salladı.
"Evet, normal hayatına devam edebilirsin. İşi yap ve kurtul. Bu kadar kolay." Adamın yüzünden doğru mu yoksa yalan mı söylendiği anlaşılmıyordu. Kapalı bir kutu gibiydi. Ama inanmaktan başka çarem de yoktu.
Yorum yazmayı unutmayın.
Seviliyorsunuz...