Araf abi beni tekerlekli sandalyeye almıştı, anestezinin etkisi hâlâ bedenime etki ettiği için yürümekte zorluk çekiyordum. Ayağa kalktığım anda her yer etrafımda dönüyordu.
Bu nedenle tekerlekli sandalyeye binmiştim.
Sonrasında Araf abi görmem gereken bir yer olduğunu söylemiş ve benimle beraber dışarı çıkmıştı. Tabi ki arkamızdan yine o ikisi de geliyordu.
Şuan beni nereye götürdüklerini bilmiyordum.
Uzun koridorlardan geçiyorduk. Etraf çok sessizdi bu beni korkutuyordu.
"Nereye gidiyoruz?"dedim. Arkamdan gelen adamlardan iri olanı ilk kez konuştu.
"Yemekhaneye. Diğerlerini görmeye."
Diğerleri mi? Benim gibi başka insanlar da mı vardı? İşte bu güzel haberdi.
Yanlız olmadığını bilmek gerçekten güzeldi.
Dedikleri yere yaklaştığımızı, etraftaki insanların çoğalmasıyla anladım. İçeriye girmemizle herkes bizi göz hapsine aldılar. Bunu sevmemiştim.
"Önünüze dönün!" Bu ikili de ki diğer adamın sesiydi. Beklediğimin aksine sesi sinirli çıkmamıştı. Sadece uyarıydı der gibiydi. Sanki benim rahatsız olduğumu anlamıştı ve beni korumaya çalışmıştı. Bu bir ilkti.
Sonrasında duyacağım şey beni daha da şok edecekti.
"Nefes hanım söylemeyi unuttum. Biz sizin burada ki korumalarınız. Ben Berke.- diğerini gösterdi- bu da Demir.nSizi rahatsız eden herhangi bir şey olursa çekinmeden bize söyleyebilirsiniz."
Yorum yazmayı unutmayın.
Seviliyorsunuz...