"Ne demek istiyorsun doktor?" Herşeyi anlamıştım ama insanız ya bilmemezlikten gelmek istiyor. Açık kalan kapıya kilit vurmak istemiyorduk.
Doktoru buradan kaçış yolum olarak görmüştüm ama planlarım o vakit suya düşmüştü.
Hızlı bir şekilde bildiği herşeyi anlatmıştı bana doktor.
Oda benim gibi kaçırılıp buraya getirilmişti ve benim doktorum olmaya zorlanmıştı. Ben uyurken bana testler yapmış, herhangi bir anormel durum olup olmadığını kontrol etmişti. Birkaç vitamin eksikliği dolayısıyla bana serum vermişti. Bu açıdan ona minnettardım.
Uyandığımda kendimi hasta bulmak hiç iyi olmazdı.
Ve oda burada neler olduğunu benim gibi bilmiyordu. Ama korkmamam için sürekli bana telkinler veriyordu.
İtiraf etmek gerekirse bu iyi geliyordu, yanlız olmadığını bilmek güzeldi.
"Doktor." Ona nasıl hitap edeceğimi bilmemiştim. Oda bunu anlamış olacak ki.
"Araf abi diyebilirsin."
"Adınız Tuna değil miydi?" Sanki komik birşey sormuşum gibi güldü.
"Doğru, eğer resmiyetteysem Tuna, samimiysek Araf Karaca ben." Bu sözleri garibime gitmişti. Sonuçta kim böyle bir delilik yapardı ki?
"Garip bir doktorsunuz."
"Sende garip bir gençsin." Bunu kabul ediyordum, ben diğer gençler gibi değildim. Ergenliğe özgü olan o çılgınlıklarım hiç olmamıştı örneğin. Sanki hiç ergen olmamış gibiydim. Bunu sorun ettiğim de söylenemezdi.
Ergenliği salgın bir hastalık gibi görüyordum. Gençlerin yakalandığı bir hastalık ve ben bu hastalığa yakanıp, çıldırmak istemiyordum. Kısaca halinden memnundum.
Ve böylece doktorumla tanışmıştık
