Deniz Bodrumda kaç tane doğum kliniği olduğunundan emin deyildir ama daha önceden adını duyduğu kliniğe gitmeye karar verir.
Bu klinik eve de yakın olandır. Kliniğin önüne vardığında Deniz bir kaç dakika öyle durur. Ayakları geri geri basar.
Boşuna geldim. Ne gerek vardı bu kadar strese? Hem annem burda değilse? Abartıyorum.
Aynı zamanda dün duyduklarım neydi o zaman? Belkide rüyadı? Ben onları gerçekten duydum mu?
Birden yakında bir otobüs duracağını fark eder ve uzaktan yakınlaşan bir otobüsü görür. Çabuk saklanır ve otobüs duracakta durur.
Tam acaba Nurayın otobüsden ineceğini merak ederken gerçekten de Nuray otobüsden iner ve kliniğe doğru yürür.
Deniz Nurayın ardından kliniğe girir ve annesini takip eder.
Bir iki koridordan sonra bir bekleme odasına varırlar. Deniz bekleme odasına girmez ama Nurayın bir hemşireyle konuştuğunu görür. Sonrada Nuray kayıp olur.
Deniz ne yapacağını şaşırır ve artık geri dönmeye karar verir. Okula geri dönmek üzere çıkısa yürürken gözlerine inanamaz.
Hakan Akkaya o çok öz güvenli, sanki alçak dağları yaratmış gururuyla giriş yapar. O fark etmeden Deniz hemen saklanır. Saklanırken nerdeyse kafasını duvara vurur.
Akkaya neden burda? Yoksa annem için mi geldi? Akkayanın bebekle ne ilgisi var ki?
Akkaya bekleme odasına yürürken Deniz saklandığı yerden hemen çıkışa doğru koşar.
Artık inkar edemiyicek kadar delil vardır. Annesinin Akkayanın arabasına binmesi, numara, dün telefonda bebek hakkında konuşmaları ve şimdide burda olması. Hiç biri bir tesadüf olamaz. Deniz koşmaya devam eder. Kendini durduramaz. Düşündükçe hızını artar.
Koşmaktan ağzına gelen o kan tadını bile fark etmez.
Annem, doğum kliniği, ve Hakan Akkaya. Bu üç şeyin tek alakası ola bilir…
Okula vardıktan sonra hemen tuvalte girer.
Aynada kendisine bakmaya bile tahammül edemez.
Ne yapacağım şimdi? Bu bilgiyle ne yapacağım?
Musluğu açıp yüzünü soğuk suyla yıkar. Aynada gözlerini görür. Hayal kırıklığı.
Gözlerimdekilerini nasıl gizliyicem?
Saate bakar. Nerdeyse ders vaktidir.
Tamam toparlanmam lazım.
Deniz derin bir nefes alıp tuvaletden çıkar. Sınıfa girince göz teması kurmadan hemen yerine oturur.
-Deniz? Deniz.
Arasın endişeli sesi.
-Efendim?
Deniz istemeden Arasa doğru döner. Arasın o düşünceli gözleri ister istemez Denizi içine çeker.
-Neyin var senin?
Barış katılır.
-Evet ya Deniz bugün çok durgunsun. Sessizsin.
-Şey. Bugün çok iyi hissetmiyorum kendimi. Hasta filan oluyorum galiba. Önemli bir şey değil yani.
-Evet arkadaşlar. Ders başladı.
Öğretmen içeri girir.
Deniz derse odaklanmaya çalışır. Artık tek kurtuluşu okulu yüksek notlarla bitirip Aliyi de kendisinede o evden kurtarması, diye düşünür.
Birden izlendiğini hiss eder.
Kafasını omzuna doğru döner ve Teomanın iri kaşları altından bakan siyah gözleriyle temas kurur. Deniz şaşırır. Bir saniyelik gözlerini kaçırmak ister ama ısrarla direnir.
Göz temasını kesmez.
Birden aralarındaki mesafe sanki yok olur. Zaman durur. Deniz yutkunur ve kafasını hızlıca döner.
Teomanın yüzünde kendinden emin bir gülümseme oluşur…