Gerçeğin İçindeki Yalan
“Kayra.”
O ismi duyduğum anda içimde her şey sustu.
Kadına baktım.
“Ne dedin sen?”
Kayra da bir adım geri çekildi.
“Ben… Eftelya’nın ikizi miyim?”
Kadın cevap vermeden önce babam öne çıktı.
“Hayır.”
Hepimiz ona döndük.
“Ne?”
Babamın sesi ilk kez bu kadar sertti.
“Bu doğru değil.”
Gerçek annem ona baktı.
“Artık saklamanın anlamı yok.”
“Yanlış kişiyi suçluyorsun.”
Kayra’nın babası da araya girdi.
“Ben de söylemeliydim.”
Kayra ona döndü.
“Neyi?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Kayra, sen Eftelya’nın kardeşi değilsin.”
İçimden kocaman bir nefes çıktı.
Ama rahatlayamadım.
Çünkü herkesin yüzünde hâlâ saklanan bir şey vardı.
“Peki az önce neden böyle söylediniz?”
Gerçek annem gözlerini kapattı.
“Çünkü bizi buraya getiren kişi gerçeği çarpıtıyor.”
Yaşlı adama baktım.
O ise gülümsüyordu.
“Sonunda anladınız.”
Kayra öfkeyle ona döndü.
“Bizi neden birbirimize düşürmeye çalışıyorsun?”
Adam cevap vermedi.
Babam masanın üzerindeki eski fotoğrafı aldı.
“Bu fotoğrafın tamamı değil.”
Fotoğrafı çevirdi.
Arkasında başka bir görüntü vardı.
Aynı hastane.
Aynı gece.
Ve iki bebek yatağı.
Birinin üzerinde:
EFTELYA
Diğerinin üzerinde ise:
BEBEK 17
yazıyordu.
Kayra fotoğrafa baktı.
“İkiz değiller.”
“Hayır,” dedi babam.
“Peki Bebek 17 kim?”
Gerçek annem cevap verdi.
“İşte bütün mesele bu.”
Lara sessizce konuştu.
“Benim kaçırılmamla bunun bağlantısı var mı?”
Babam başını salladı.
“Evet.”
“Nasıl?”
“Bebek 17’nin kimliği ortaya çıkarsa, yıllardır saklanan bütün kayıtlar açığa çıkacak.”
Kayra kaşlarını çattı.
“Ve bunu neden istemiyorlar?”
“Çünkü Bebek 17’nin kimliği, babanın bütün planını bozacak.”
“Benim babamın mı?”
“Hayır.”
Babam bana baktı.
“Senin gerçek annenin.”
O an anneme döndüm.
“Sen biliyor musun?”
Annem gözyaşlarını sildi.
“Bilmiyordum.”
“Gerçekten mi?”
“Bilmiyordum.”
Bu kez ona inanmak istedim.
Çünkü yıllardır beni büyüten kadının gözlerinde ilk defa yalan değil, pişmanlık gördüm.
Yaşlı adam kapıya yöneldi.
“Gerçeği bulduğunuzu sanıyorsunuz.”
Kayra önüne geçti.
“Bitmedi.”
Adam gülümsedi.
“Hayır.”
Kapıdan çıkmadan önce bana baktı.
“Bebek 17’yi bulduğunuzda, neden yıllardır seni izlediğimi anlayacaksın.”
Kapı kapandı.
Hepimiz sessiz kaldık.
Kayra yanıma geldi.
“İyi misin?”
“Hayır.”
Sonra ona baktım.
“Ama artık en azından neyin gerçek olmadığını biliyorum.”
Kayra hafifçe gülümsedi.
“Gerçeği bulacağız.”
Başımı salladım.
“Birlikte.”
Gece, odama çıktığımda eski fotoğrafı tekrar elime aldım.
Bebek 17.
İsim yok.
Aile yok.
Kayıt yok.
Sadece bir tarih.
Ve doğduğum gece.
Tam fotoğrafı yerine koyacakken arkasında küçük bir yazı fark ettim.
Daha önce görmemiştim.
Kalemle aceleyle yazılmıştı:
“Bebek 17’nin gerçek adı: N.”
Kalbim hızlandı.
Telefonumu çıkardım.
Kayra’ya fotoğrafı gönderdim.
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
Kayra:
Eftelya…
Ben:
Ne oldu?
Uzun bir süre yazmadı.
Sonra:
Kayra:
Bu harfi tanıyorum.
Ben:
Nereden?
Cevabı geldi:
Kayra:
Babamın yıllardır sakladığı eski bir dosyada aynı harfi görmüştüm.
Bir mesaj daha:
Kayra:
Dosyanın adı “Nehir”di.
Telefonu elimde sıkıca tuttum.
Nehir.
Belki de Bebek 17’nin gerçek adı buydu.
Ve eğer öyleyse…
Nehir kimdi?