Ela, ekrandaki mesaja uzun süre baktı.
"Yarın seni ilk kez görmek istiyorum."
Kalbi göğsüne sığmıyordu.
Aylar boyunca sadece kelimeleriyle tanıdığı biriyle sonunda karşı karşıya gelecekti.
Parmakları titreyerek yazdı.
"Peki... Nerede?"
Cevap hemen geldi.
"İlk mesajı yanlışlıkla attığım kafenin karşısındaki parkta. Saat üç."
Ela kısa bir süre düşündü.
"Tamam."
Telefonu kapattığında odanın içinde derin bir sessizlik vardı.
Bir yandan çok mutluydu.
Diğer yandan ise korkuyordu.
"Ya düşündüğüm gibi biri değilse?"
O gece neredeyse hiç uyuyamadı.
Sabah erkenden uyandı.
Dolabının kapağını açtı.
Saatlerce ne giyeceğine karar veremedi.
En sonunda krem renginde dizine kadar gelen bir etek siya dar kısakol ve siyah topuklu larını giydi saçlarını dalgalı yapıp açık bıraktı ve sade bir makyaj ile kombinini tamam lamıştı
Aynaya baktığında yüzündeki heyecanı gizleyemiyordu.
Öte yandan Aras da en az Ela kadar heyecanlıydı.
Defalarca telefonunu kontrol ediyor, saate bakıyordu.
Aylar boyunca sadece mesajlarla kurduğu bağın bugün gerçek olacağına hâlâ inanamıyordu.
Saat üçe on dakika kala ikisi de parka ulaştı.
Ela bankların olduğu tarafa doğru yürüdü.
Aras ise parkın girişinde etrafına bakıyordu.
Tam o sırada göz göze geldiler.
İkisi de birkaç saniye hiç konuşamadı.
Sanki aylarca kurdukları bütün cümleler bir anda kaybolmuştu.
Aras yavaşça gülümsedi.
"Demek sensin..."
Ela da gülümsedi.
"Evet... Benim."
İlk kez aynı havayı soluyor, aynı gökyüzünün altında duruyorlardı.
Sessizliği Aras bozdu.
"Merhaba..."
Ela hafifçe başını salladı.
"Merhaba."
İkisi de utangaç bir kahkaha attı.
Sonra birlikte yürümeye başladılar.
Konuşacak o kadar çok şey vardı ki...
Ama nedense ikisi de önce sessiz kalmayı seçmişti.