Ders bitince koridora çıktım. Kalabalık, uğultu, koşan öğrenciler… ama benim kafamda tek bir şey vardı:
Bilinmeyen numara.
Aysel yanımda yürürken hâlâ konuşuyordu.
“Kız kesin biri sana yazıyor, okuldan biri, bak görürsün!”
“Umarım değildir,” dedim iç çekerek. “Normal biri olsa iyi ama bu… çok tuhaf.”
Tam o sırada biri yanımdan geçerken bana omuz attı hafifçe.
“Pardon,” dedi bir erkek sesi.
Kafamı kaldırdım.
Efe’ydi. Herkesin tanıdığı, ama kimsenin fazla konuşmadığı çocuk.
Gözleri bir anlığına bana takıldı.
Sonra da sanki bir şey söyleyecekmiş gibi duraksadı.
“Dikkat et,” dedi.
Sıradan bir cümleydi… ama o an benim aklımdaki tek şey “Acaba o mu?” oldu.
Efe uzaklaşınca Aysel koluma yapıştı.
“Gördün mü?! Sana baktı!”
“Nefes alırken de bana bakmış olabilir Aysel, abartma,” dedim ama kalbim hızlanmıştı.
Sınıfa doğru yürürken telefonum titredi.
O an olduğum yerde durdum.
Bilinmeyen Numara:
Bugün biraz dalgınsın. Yoksa beni mi düşünüyorsun?
Nefesim kesildi.
Aysel mesajı gördü ve bağırdı:
“Ay bu çok korkunç!”
Ama benim aklıma başka bir şey geldi.
Mesajı sınıftayken atmıştı… ya koridorda beni izleyen biri varsa?
Kafamı bir anda çevirdim.
Kalabalığın içinde gözleri bana bakan birini aradım.
Bir an için Efe gözüme takıldı.
Telefonuyla oynuyordu.
Aysel fısıldadı: “Sence o mu?”
“Bilmiyorum…” dedim.
Ama içimde bir his, “Efe değil” diyordu.
Mantıklı değildi.
Efe beni tanımaz, neden yazsın?
Bu düşünceyle, cesaret edip Aysel’in yanında mesajı yanıtladım.
Sevda:
Beni tanıyorsan, yüzüme söyle. Yoksa konuşma.
Mesajı gönderdim.
Efe tam o sırada kafasını kaldırıp bana baktı.
Ben donakaldım.
Aysel nefes aldı: “Kız… sanki seninle mesajlaşıyor gibi!”
“Hayır,” dedim kararlı bir sesle.
“Öyle bakmadı.”
O anda telefonum tekrar titredi.
Bilinmeyen Numara:
Yüzüne söylemem için önce beni bulman gerek.
Ama şu kadarını söyleyeyim… o çocuk değil.
Bir anda içimdeki şüphe dağılmıştı.
Demek Efe değilmiş.
“Gördün mü?” dedim Aysel’e. “O değilmiş.”
Aysel derin bir nefes verdi. “O zaman kim bu ya?!”
Tam o sırada arkamızdan geçen biri alçak sesle bir şey fısıldadı:
“Bulman için biraz geç olsun istiyorum. Oyunum bozulmasın Sevda.”
Hemen arkamı döndüm.
Kalabalık…
Kimse yok.
Kimse bana bakmıyordu.
Sadece koridorun ucunda biri yürüyordu.
Kafasını eğmiş, telefonuna bakıyordu.
Ama yüzünü göremiyordum.
Aysel elimden tuttu.
“Bu iş ciddiye biniyor…”
Evet.
Bu artık bir oyun değildi.
Biri beni izliyordu.
Ve o kişiyi daha uzun süre bulamayacağımı çok iyi biliyordu.