demek adı Erhan..
"hey ordamısın?" dedi şaşkınlığımdan ayrıldım ve cevap verdim.
"biz tanışmıyoruz tek konuşuyoruz" iç ses:hehe aynen dün seni öptü bu adam ilke ya sen kimsin ben heralde deliriyorum iç ses:ben senin iç sesinim salak of tamam ama şuan sus
"he ben sizi sevgili zannettim. aa bi dakika senin yanına oturduğunda tanımıyomuydun" dedi şaşırarak
"yani arkadaşımın yanından arabayla hızlı birşekilde geçip arkadaşımı ıslatmasaydı tanımıyodum ama geçtiğinde bile özür dilemedi basıp gitti düşünebiliyomusun."
"o öyledir umursamaz , kızlarla çok muhattap olmaz o yüzden bütün kütüphanedekiler şaşırdılar" dedi bende duyunca şaşırdım
"sen nerden tanıyosun onu yani erhanı"dedim
"tanımayanmı var erhan okuldan değil ama okula büyük bir miktarda yatırım yapan Mert Ateş'in oğlu yani yer altı mafyasının oğlu." zeynep'in dudaklarından dökülen kelimeleri beynim almıyodu heleki son kelimeleri beni şok etti yani ERHAN MAFYAMI iç ses:yani babası mafya o mu bilinmiyo sorsana
"Erhandamı mafya?"dedim azım açık bir şekilde
"azına kapa sinek giricek ." diyip eliyle çenemi tutarak kapattı ağzımı ve devam etti
"yani babası mafya olduna göre evet ama erhan böyle isminin çıkmasından rahatsızmış oyüzden çok insanlarla muhattap olmuyo çok saçma aslında "dedi bıkkın bir şekilde
"okumuyomu peki"dedim heycanlı bir şekilde
"okumuş okumazmı kaptanmış denizcilik okumuş ünüversiteyi birincilikle bitirmiş çok akıllı seninki" dedi biranda daha çok heycanlandım dünki olay aklıma geldi nefesimi tuttum.gözüm bir anda zeynebin arkasındaki yolun yanındaki kaldırıma takıldı biz bi kafede oturuyoduk karşı kaldırımda geniş omuzlu bir adam altında siyah pantolon üstünde beyaz gömlek ama gömlek patlicak gibiydi ama bir kas yığınıydı adamın yanındaki erhan dikkatibi çekti adama göre karizmaydı içses: tabi insan sevdiğinden başkasına bakmazmış ya içses sus iç ses:tamam tamam içses susunca dikkatimi erhana çektim gine üzerinde polo yaka altında bol siyah pantolon elinde gözlüğü iç ses:gine karizma enişte içses kapa çeneni dedim içimden. erhan buraya baktı ve gülümseyerek göz kırptı ve hemen önüme döndüm kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başladı zeynep benim baktığım yere bakıyodu ve hemen bana gönüp gözlerini faltaşı açmış bana bakıyodu
"erhanın yanındaki kim acaba ÇOK YAKIŞIKLIII!"dedi son kelimesini bağrarak
"kimmiş o yakışıklı?"dedi geldiğini bile farketmemiştim
"merhaba erhan yanındaki elemana bakıyoduk"dedi zeynep erhan hemen kaşları çatıldı
"bakıyodunuz" dedi sorgularcasına
"hayır ben bakıyodum big boy'uma"dedi zeynep ben ise ses bile çıkartmıyodumzeynep henem heycanla devam etti
"ismi ne acaba?"dedi heycanla
"neden soruyosun acaba"dedi erhan benim yanımdaki sandalyeye oturarak
"merak"dedi dirseyini masaya koyduğu an telefonunu düşürdü tama eğilicekken erhanın yanındaki çocuk elindeki kahveyi masaya bırakıp telefonu aldı yerden ve zeynebe uzattı ve
"efe. adım efe" dedi telefonu alıp hemen elini tuttu
"tanıştığıma menmun oldum efe bende zeynep"dedi cilveli birşekilde efe gülümseyerek
"bende"dedi zeynebin gülümsemesine karşılık vererek gülümsedi zeynebe ve yanına oturdu yanımdaki kişiye döndüm o ise bana bakıyodu gülümsedi yüzüme yaklaştı dudaklarımın dibinde durdu dudaklarıma bakıp dudaklarını diliyle ıslattı dudaklarımı yanağımı es geçip kulağımın dibine girip nefesini verdi ve konuşmaya başladı.
"bu seferki neli?"dedi kısık bir sesle
"ney neli?"dedim anlamayarak
"dudakların bu sefer neli?"
"çekil" dedim ve göğüsünden ittim
"çünkü seni öptüm sorun bumu tatlım"dedi bir tokat yapıştırdım yanağına kafedekiler bize döndü zeynep ve efede bize şaşkınlıkla bakıyodu erhan ise sırıtıyodu iç ses:pislik
"bana takıntılı bir kızmışım gibi davranmayı kes"dedim bağrarak ve hemen ayağa kalkıp kafeyi terk ettim eve doğru yürüdüm.
zeynepten:
ilke gidiyordu bende ayaklandım erhana dönüp "sen çok pislik bi adamsın" dedi ve erhanın yanına gidip tokatı çarptım yüzüne "pislik" dedim ve efeye dönüp "araşırız tatlım" diyip gülümsedim tekrar erhane dönüp iğrenir gibi bakıp yanından geçtim hemen ilkeye yetişmeye çalıştım.
ilkeden:
iç ses:çok ağır olmadımı ya sus iç ses haketti beni salakmı sandı beni hem öptü hem bununla kendini üstün çıkarıyo ama beni tanımıyo düşüncemden ayrılmamı sağlayan yanımdaki zeynebi görmem oldu nezamandan beri burdaydı acaba gülümsedim içim ısınmıştı kıza oda bana gülümsedi ve dudakları aralandı
"bir tokat atmışım varya sen gittikten sonra" ellerini öptü "yaşasın bu ellere tabi seninde ellerine kafedekileri görmen gerek sen tokat attığın an herkezin yüzü bir ekşimiş yüzü oldu çok komikti harbi nededi sana orda ?"dedi ve bende nededini anlattım yüzü ekşidi
"şerefsiz" dedi
"aynen öyle"dedim sinirli bir şekilde evimin sokana yaklaşmıştım ve ona teklif ettim
"bize gelmek istermisin?" gülümseyerek oda gülümsememe karşılık verdi
"iyi madem okadar ısrar ettin geliyim"dedi gülerek onun benim yanımda olması beni mutlu ediyodu eve geldik girdik ona siyah şort üstüne siyah crop verdim bende gri şort siyah crop giyindik ve aşşağıya indik koltuğa oturur oturmaz efeyi anlatmaya başladı o anlatıkça mutlu oluyodum çok seviyodu hem yakışıyolardı zaten. bir anda kapı çaldı "birisini bekliyomuydun?" diye sordu zeynep bende omuz silkip cevap verdim.
"hayır kimseyi beklemiyodum " diyip ayaklandım zeynepte arkamdan geliyodu kapıyı açtım gözlerim fal taşı gibi açıldı..
.
.
görüşürüz.sonraki bölümlerde görüşmek dileğiyle...
Zeynep karakterimiz
