Tüm kapılar beyazdı fakat okul müdürünün kapısı siyahtı. Onun ne ayrıcalığı vardı. Normal okullarda müdür yardımcısı falan olur ya hani, burada sadece okulun sahibi vardı. Adam kapıyı tıklatıp,
-"Efendim okula yeni gelen birisi var."
-"İçeri al."
-"Tamam efendim, buyurun."
Endişe ile içeriye girdim. Ben gittikten sonra adam arkamdan kapıyı kapattı. Adam bir anda gözlerini sanki çok garip bir şey görmüş gibi, büyüttü. Kafamı ne olduğunu anlamamış bir şekilde çattım. Boğazını temizleyip soğuk ve titreyen sesiyle,
-"Hoş geldin" dedi.
Soğuk ve titreyen ellerimle ilerledim.
-"Şöyle otur, adın nedir" deyince bir an duraksadım. Ne için adım lazımdı anlamamıştım.
-"Şey, ben buraya kayıt olmak için gelmedim. Aslında..." Derken bir anda sözümü kesti.
-"Buraya geldiysen bir daha çıkamazsın."
Sert bakışlarımla şöyle cevapladım,
-"Pardon, niye."
-"Ha, sen tabi normal okuldan geldiğin için buradaki şartlara uyman zaman alacak sanırım. Bak, burada diğer okulun gibi sabah kalkıp, öğlen evine gidemezsin. Temelli burada kalacaksın."
Gerçekten olayı idrak edememiştim. Sanırım çok yanlış yerlere adımımı atmıştım.
-"Peki burada ne zamana kadar kalacağım."
-"Burada tam olarak zaman diye bir şey yok, biz ne zaman bırakırsak, ancak o zaman gidebilirsin."
-"Ne, bu nasıl bir düzen."
-"Kızım sen okulun diğer tarafındaki sonsuzluk işaretini ve peri kanatlarını görmedin herhalde."
-"Hayır."
-"O zaman sen çoktan şansını kaybetmişsin. Buraya insanlar girmeden önce okulun arka tarafına bakıp öyle girerler yada girmezler."
-"Tamam kabul ediyorum, burada kalacağım."
-"Etmek zorundasın zaten, başka şansın yok. Sanırım buraya alışman çok zaman alacak. Alışamazsan da artık, neyse."
Alışamazsam ne olacaktı. Adamın ağzından resmen kerpetenle laf alıyordum. Bunu kabul etmek zorundaydım. Çünkü itiraz etsem başıma bir şey gelecekti. İçimde buna dair bir şey hissediyordum, her zaman hislerime güvenmişimdir...