Mağazanın giriş katından bir kızın ''Abi işim bitti gidebiliriz.'' diye seslenmesiyle Yağız hızla gitti. Tabi giderken de bana veda etmeyi unutmadı. ''Umarım tekrar karşılaşırız adını zar zor öğrendiğim gizemli kız Beyza. Tekrar karşılaşana kadar kendine iyi bak.'' dedi ve gitti.
Bu da ne idi şimdi... Bir dakika bir az önce hiç tanımadığım bir insanla konuşmuştum ve bunu yaparken gayet rahattım. Ama, ama kendimi uzun zamandır hiç bu kadar rahat hissetmemiştim. Bir az önce yaşadığım olayın etkisinden çıkınca tabi bir az zor olmuştu ama neyse, karşımdaki boy aynasına dikkatlice baktım. Aslında bu beyaz elbise çok hoştu ve üstümde de gayet güzel ve şık durdu. Mağazaya girdiğimde bana yardımcı olan genç kız yanıma geldi ve ''Gerçekten tam düşündüğüm gibi üstünüze tam oturmuş. Çok güzel olmuşsunuz.'' dedi samimi olduğu belliydi. ''Evet, elbisenin modeli güzelmiş fakat başka bir rengi var mı?'' '' Tabi renk çeşitlerimiz var. Hangi renk tercih ederdiniz.'' evet hangi renk tercih ederdim? Mavi rengini daha ağırlıklı kullanırdım ama bu sefer bir değişiklik yapsam ne olur ki? En fazla biri ölür falan, bunu normal bir şeymiş gibi söylemem kendimi sorgulattı en iyisi bu beyaz elbiseyi alayım yoksa içimde kalır. ''Ben bu rengi alacağım ya beyaz iyidir.'' dedim tebessüm etmeye çalışarak. Ahh ben biraz önce beyaz iyidir mi dedim kendime inanamıyorum. Gün geçtikçe acayipleşiyorsun Beyza.
Düşünürken yanımdaki kızı unutmuştum. ''Kusura bakmayın bir an dalmışım. Hem en geliyorum.'' dedim ve kabine girdim kabinden çıktığımda ise kız reyonları düzenliyordu ardından bana dönerek ''Kasamız giriş katta kasiyerlerimiz sizinle ilgilenecektir.'' dedi hafif'ce kafamı sallayarak onay verdim.
Mağazandan çıktığım gibi eve gittim. Karnımın sesini duyabiliyordum. Evin kapısını açtığım an burnuma dolan yemek kokuları karnımın iyice bağırmasına sebep oldu.''Ohv o ses neydi o kadar acıktın mı ya, desene seni aç bırakıyormuşum.'' dedi her zaman ki gibi hınzırca gülerken .Sinirle, neşe karışık cevap verdim, ''Bana bak hemen çekil yolumdan yoksa seni yerim haa!!'' o cevap vermeden tekrar bir şey söyledim. '' Ecren kılıklı şeytan, hıh'' dedim ve mutfağa doğru hızlı bir giriş daha doğrusu dalış yaptım. Arkamdan kahkahalara boğulan Ecren 'in sesini duyabiliyordum.'' Off Beyza off, yine güldürdün beni. Neler aldın bakayım.'' dedi ''Görünce şok olacaksın.'' hala kendi kendine söyleniyordu. Ve söylenmeler bir anda kesildi, elimde ki yarısı yenmiş ıspanaklı börekle Ecren'in yanına gittim ve elinde aldığım yeni elbiseye bakıyordu yani donup kalmıştı. ''Beyaz almışsın...'' dedi soluk bir sesle benden beklemiyordu, yani şaşırması normal. ''Ne yani bitti mi, başardık mı.'' dedi gözlerindeki yarı sevinç yarı endişe ile. Ecren 'in bu sözüyle uyandım, bitti mi birden hayatıma giren belki de bir daha hiç görmeyeceğim bu adam tüm korkularımı silip atmış mıydı? Bir dakika tüm bunları boş ver onu bir daha göremeyecek miydim? Hissettiğim o fevkalade duyguyu bir daha hissedemeyecek miydim? Peki hissettiğim bu duyguyu daha isimlendiremeden nasıl bulacaktım? Hayır, hayır böyle olmamalı. Ecren'in sarsmasıyla kendime geldim. '' Beyza, iyi misin?'' aklımdan geçen bu lanet olası düşünceler yüzünden konuşamıyordum, sanki lal olmuştum. Hızla düşüncelerimden sıyrılıp, ''Ben, ben odamdayım.'' soru sormadı Ecren, üstelemedi çünkü biliyordu, tanıyordu beni. Evet Ecren beni tanıyordu ama ben kendimi tanıyor muyum emin değilim. Uyumalıydım, yorgundum, kafam karışıktı. Ben kendimi tanımalıydım...
(okuduktan sonra yorum yapmayı, puanlamayı ve eğer ki beğendiyseniz beğenmeyi unutmayın... iyi okumalar)
(502 kelime 3498 karakter)
( Sevgilerle Ay ışığı )
