Bölüm 5

Alışveriş merkezindeki karmaşadan sonra ekip günlerce toparlanamadı.Kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Spor salonunun duvarları bile daha sessizdi sanki. Cam kırıklarının sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu. Aras geceleri uyuyamıyor, Mira ışığı kapatınca içi sıkışıyordu. Cem espri yapmaya çalışıyor ama kimse eskisi gibi gülmüyordu. Baran geceleri kapının önünde nöbet tutuyor, Leyla defterine anlamsız şekiller çiziyordu.Bir gece, spor salonunun içi bir anda aydınlandı.Ama bu Ulu Işık’ın rahatsız edici parıltısı gibi değildi.Işık göz yakmıyordu.Sakinleştiriyordu.Ortada uzun, cinsiyetsiz, bembeyaz bir varlık belirdi.Yüzü yoktu.Ama bakıldığında insanın içini görüyormuş gibi hissettiriyordu.Cem refleksle ayağa fırladı:— “Hayırdır? AVM’den sonra VIP misafir mi alıyoruz?”Baran yumruklarını sıktı.— “Bu… beyaz canavarlardan biri mi?”Varlık yavaşça konuştu.Sesi ne kadın ne erkekti.Sanki rüzgâr konuşuyordu.— “Ben beyaz canavar değilim.”— “Ben Denge’yim.”Mira bir adım öne çıktı.— “Bize neden geldin?”Denge etraflarına baktı.— “Çünkü dengeniz bozuldu.”— “Siz kırılıyorsunuz.”— “Onlar güçleniyor.”Aras fısıldadı:— “Bizi izliyordun.”— “Herkesi izliyorum.” dedi Denge.— “Ama sadece dengesini kaybedenlere görünürüm.”Leyla temkinliydi.— “Ne istiyorsun?”Denge yavaşça elini kaldırdı.Havada beş siluet belirdi.Eski, kalın kapaklı kitaplar…Kapaklarında farklı semboller vardı.— “Beş kadim kitap var.”— “Her biri bir bölgeye aittir.”— “Beyaz canavarların bu kitaplara ihtiyacı yok.”— “Ama siz… bu kitaplar olmadan ayakta kalamazsınız.”Cem kaşlarını kaldırdı.— “Biz süper kahraman değiliz, kitap kulübü de kurmadık.”Denge çok hafif bir an durdu.Sanki bu şakayı anlamaya çalışıyordu.— “Bunlar hikâye kitabı değil.”— “Bunlar, sizin iç dünyanızla bağ kuran anahtarlar.”Baran sordu:— “İsimleri ne?”Denge tek tek saydı:— “Magma.”— “Yaprak.”— “Nefes.”— “Zehir.”— “Şifa.”— “Ve Göz.”Aras şaşırdı.— “Altı tane saydın.”Denge başını eğdi.— “Beşi sizin yolunuzdur.”— “Biri… sizi izler.”Leyla ürperdi.— “Göz.”Denge devam etti:— “Magma: Öfke ve gücün kaynağıdır.”— “Yaprak: Dayanıklılık ve sabırdır.”— “Nefes: Korkuyla baş etmeyi öğretir.”— “Zehir: İçinizdeki karanlığı tanıtır.”— “Şifa: Yaralarınızı kapatır.”— “Göz ise…”Bir an durdu.— “Gerçeği gösterir.”Cem hafifçe ürperdi.— “Ben gerçeği görmek istemiyorum bazen.”Denge ona baktı.— “Zaten en çok senin ihtiyacın var.”Cem bir an sustu.Mira sordu:— “Bu kitapları nerede bulacağız?”Denge cevap verdi:— “Her biri beyaz canavarların etki alanlarında.”— “Onların bölgelerinde.”— “Onlar bu kitapları kullanamaz.”— “Ama istemeden korurlar.”Baran derin nefes aldı.— “Yani gidip canavarların yuvasına dalacağız.”Cem omuz silkti.— “Güzel. Zaten evde oturmak sıkıcıydı.”Aras fısıldadı:— “Ya başaramazsak?”Denge Aras’a yaklaştı.— “O zaman denge tamamen bozulur.”— “Ve şehir… yutulur.”O an spor salonunun duvarları titredi.Sanki beyaz canavarlar Denge’nin geldiğini hissetmişti.Gölge, uzak bir köşede belirdi.Ulu Işık’ın ışığı sönükleşti.Hain Kömür sinirle dağıldı.Elmas Ayna’da çatlaklar oluştu.Hep Döngü ilk kez sessiz kaldı.Cem derin bir nefes aldı.— “Okey.”— “Kitap peşine düşüyoruz.”Baran başını salladı.— “Ama bu sefer herkes geri dönecek.”Leyla fısıldadı:— “Dönemeyebiliriz.”Mira Aras’ın kolunu tuttu.— “Ama birlikte gidersek…”Aras yavaşça başını salladı.— “Bir ihtimalimiz var.”Denge geri çekilmeye başladı.Işığı yavaş yavaş silindi.— “Unutmayın.”— “Beyaz canavarlar dışınızda değil.”— “Onlar… içinizde büyür.”Ve kayboldu.Spor salonunda uzun bir sessizlik oldu.Cem sessizliği bozdu:— “Beyaz canavarlar, kitaplar, denge…”— “Abi biz liseye normal mi geldik?”Baran ilk defa uzun uzun güldü.Leyla başını salladı.— “Normal olsaydık, bu şehir çoktan çökerdi.”Ve o an hepsi anladı:Bu iş artık sadece hayatta kalma değildi.Bu, içlerindeki şeylerle yüzleşme yolculuğuydu.