Bölüm 4

Şehir o geceden sonra eskisi gibi olmadı.Kimse fark etmiyordu belki ama sokaklarda görünmeyen bir gerilim dolaşıyordu. Hava daha ağırdı. Işıklar daha çabuk sönüyordu. İnsanlar sebepsiz yere sinirleniyor, bazıları da sebepsiz yere çöküyordu. Beyaz canavarlar tek bir anda saldırmıyordu. Yavaş yavaş sızıyorlardı. İnsanların hayatına küçük dokunuşlarla giriyor, sonra içeriden kemiriyorlardı.Ekip, terk edilmiş spor salonunda toplanmıştı.Burası onların “merkezi” olmuştu. Duvarlarda eski afişler, yerde çatlaklar vardı. Ama içeride garip bir sıcaklık hissi oluşmuştu. İlk defa Aras, bir yere aitmiş gibi hissetti.Cem koltuğa yayılmıştı.— “Şunu söyleyeyim, ben kahraman falan değilim.”— “Ama şu kömür suratlıyı dövmek terapi gibi geliyor.”Baran gülümsedi.— “Senin terapin yumruk zaten.”Cem parmağıyla Baran’ı gösterdi.— “Bak bu adamın kalbi yumuşak, dışı sert.”— “Benimki tam tersi. Dışı yumuşak gibi, içi çürük.”Leyla sessizce konuştu:— “Öyle deme.”Cem kısa bir an durdu.Şaka yapıyordu ama Leyla’nın bakışı ciddiydi.Cem’in içinde bir yer sızladı.Mira, Aras’ın yanına geldi.— “İyi misin?”— “Bilmiyorum.” dedi Aras.— “Onu gördüğümden beri geceleri uyuyamıyorum.”Mira başını salladı.— “Ben de Ulu Işık’ı gördüğümden beri karanlıktan korkmuyorum.”— “Işıktan korkuyorum.”Aras ona baktı.İlk defa biriyle aynı korkuyu paylaşıyordu.Bu tuhaf bir yakınlık yaratmıştı.Baran sessizce köşede oturuyordu.Ellerine bakıyordu.Titriyordu.Leyla yanına gitti.— “Yine mi rüya?”Baran başını salladı.— “Hep aynı.”— “Ne yaparsam yapayım, aynı hatayı yapıyorum.”— “Hep Döngü… bana geçmişimi yaşatıyor.”Leyla’nın sesi yumuşadı.— “Bu sefer yalnız değilsin.”Baran hafifçe gülümsedi.Bu gülümseme uzun zamandır ilk defaydı.O gece ilk ciddi saldırı geldi.Bir alışveriş merkezinde insanlar aniden paniklemeye başladı.Sebepsiz korkular, ani öfke patlamaları…Ulu Işık insanlara umut veriyor, sonra umutlarını çekiyordu.Hain Kömür, kalabalığın arasına fısıldıyordu.Elmas Ayna insanların yüzlerine bakıp onların içindeki en zayıf yanları kopyalıyordu.Hep Döngü, aynı insanları tekrar tekrar aynı hataya sürüklüyordu.Gölge ise… sadece izliyordu.Ekip oraya ulaştığında ortam karışıktı.Cem bağırdı:— “Arkadaşlar, AVM kapandı, canavarlar dışarı!”Hain Kömür güldü:— “Sen bağırdıkça içindeki karanlık büyüyor.”— “Sus da mangala atayım seni!”Cem saldırdı ama Hain Kömür bir duman gibi dağıldı.Baran, Hep Döngü’ye koştu.İlk yumruğu attı…Ama yine aynı hareketi yaptı.Hep Döngü sırıttı.— “Hep böyle yapıyorsun.”Baran durdu.İlk defa durdu.Derin nefes aldı.Sonra farklı bir hamle yaptı.Hep Döngü şaşırdı.Leyla, Elmas Ayna’ya bakmamak için gözlerini kapattı.— “Sana bakmayacağım.”Elmas Ayna fısıldadı:— “Kendinden de mi kaçacaksın?”Leyla gözlerini açtı.— “Hayır.”— “Bu sefer kendimi kabul ediyorum.”Mira, Ulu Işık’ın karşısına dikildi.— “Sen umut değilsin.”Ulu Işık yaklaştı.— “Ama beni isteyen çok.”— “Çünkü onları kandırıyorsun.”Aras, Gölge’yi aradı.Onu göremiyordu.Sonra arkasında hissetti.— “Neden saldırmıyorsun?” diye sordu Aras.Gölge fısıldadı:— “Seni izlemek daha lezzetli.”O an bir patlama oldu.Camlar kırıldı.Bir çocuk yaralandı.Ekip dondu kaldı.Bu artık oyun değildi.Mira çocuğun yanına koştu.Ellerini titreyerek bastırdı.— “Hayır… hayır…”Cem dişlerini sıktı.— “Artık şaka yok.”O an ekip gerçekten bir “ekip” oldu.Beyaz canavarlar ilk defa geri çekildi.Ama gitmediler.Sadece… söz verdiler gibi kayboldular.O gece, spor salonuna döndüklerinde kimse konuşmadı.Sessizlik vardı.Sonra Baran yavaşça konuştu:— “Ben korkuyorum.”Cem güldü.— “Ben de.”— “Ama korka korka devam edeceğiz.”Leyla Mira’ya baktı.— “Sen Aras’ı seviyorsun, değil mi?”Mira dondu kaldı.— “O… ben…”Aras kızardı.— “Ne alaka?”Cem sırıtıyordu.— “Aaa başladı mı ergen dramamız?”Baran hafifçe güldü.O gecenin ağırlığında küçük bir kahkaha…Ama işe yaradı.Gölge uzaktan izliyordu.Ulu Işık kendi ışığından rahatsız olmuştu.Hain Kömür içten içe öfkeleniyordu.Elmas Ayna çatlamıştı.Hep Döngü ilk defa aynı döngüyü kıramamıştı.Bu sadece başlangıçtı.Ekip büyüyecekti.Travmalar açılacaktı.Aşklar karışacaktı.Biri kaybolacaktı.Biri ihanete yaklaşacaktı.Ve Aras’ın içindeki şey…henüz uyanmamıştı.