Bölüm 3

Cem Aras’a baktı. — “Bu mu Gölge’yi gören çocuk? ”— “Küçükmüş.” Aras ters ters baktı. — “Sen de konuşunca büyümüyor.” Baran kahkahayı bastı. — “İyi, ağzı var. Lazım bize. ”Leyla konuştu: — “Elmas Ayna benim karşıma çıktı.” — “Beni bana karşı kullandı.” Cem omuz silkti. — “Hain Kömür bende.” — “İçimdeki en pis düşünceleri yüzüme vuruyor.” Baran yumruğunu sıktı. — “Hep Döngü.” — “Ne yaparsam yapayım, beni aynı hataya sürüklüyor. ”Aras derin bir nefes aldı. — “Demek hepimizin bir canavarı var.” Mira başını salladı. — “Ve hepsi bir gün… musallat olacak.”O gece sokaklar titremeye başladı.Işıklar yanıp sönüyor, karanlık yer değiştirmiş gibi hissediliyordu. İlk önce Ulu Işık göründü. İnsanlara umut dağıtır gibi yapıyordu. Sonra Hain Kömür, karanlık köşelerden fısıldadı. Ardından Hep Döngü, Elmas Ayna… Ve en son, Aras’ın arkasında Gölge belirdi. Cem kılıcını çekti: — “Toplu gelmeniz çok ayıp. ”Hain Kömür sırıttı:— “Biz kibarlık bilmeyiz. ”Baran homurdandı:— “Bu sefer kaçmayacağım.” Leyla aynaya baktı: — “Bu sefer kendimden korkmayacağım.” Mira ışığın içine yürüdü: — “Sen ışık değilsin.”Ulu Işık sakince cevap verdi: — “Sen de sandığın kadar temiz değilsin. ”Aras, Gölge’ye baktı: — “Beni seçtin.”Gölge fısıldadı :— “Hayır.” — “Sen beni seçtin.” Ve şehir, o gece ilk defa gerçekten uyanmaya başladı.