- Bölüm Alışmaya Başlamak
Ertesi gün ilk ders başlamıştı.
Kerem henüz gelmemişti.
Normalde bunun umurumda olmaması gerekiyordu.
Ama teneffüs olduğunda kapıya doğru bakarken kendimi yakaladım.
“Gelmedi mi daha?” diye mırıldandım.
Yanımdaki arkadaşım bana baktı.
“Kimi bekliyorsun?”
“Kimseyi.”
Tam o sırada kapı açıldı.
Kerem içeri girdi. Saçları biraz dağınıktı, çantası da tek omzundaydı.
Göz göze geldik.
Başını hafifçe salladı.
Ben de aynı şekilde karşılık verdim.
Hepsi buydu.
Ama nedense içim rahatladı.
Buna da ayrıca sinirlendim.
Ders boyunca birkaç kez arkasına dönüp bir şey söyledi. Ben de cevap verdim. Aramızdaki konuşmalar eskisi kadar sinir bozucu gelmemeye başlamıştı.
Teneffüste yanıma geldi.
“Bugün sessizsin.”
“Sen konuşuyorsun diye.”
“Beni susturmak için daha çok konuşman gerekiyor.”
“Bunun farkında olman güzel.”
Gülümsedi.
Sonra çantasından su şişesini çıkarırken eli gözüme takıldı.
Geçen günkü çizik hâlâ duruyordu.
“İyileşmemiş.”
Elini kaldırıp baktı.
“Daha dün oldu.”
“Dün de aynı şeyi söyledin.”
“Sen gerçekten takip ediyor musun?”
“Hayır.”
“Eline bakıp duruyorsun ama.”
“Çünkü dikkat çekiyor.”
“Tamam.”
Bir an sustu.
“Abin de boksör müydü?”
Başımı kaldırdım.
“Evet. Nereden aklına geldi?”
“Elimi görünce söyledin ya.”
“Doğru.”
Defterimi kapattım.
“Uzun zamandır yapıyor. Bir ara bırakmıştı ama sonra tekrar başladı.”
“Adı ne?”
“Arda.”
Kerem kısa bir an düşündü.
“Belki bir yerde görmüşümdür.”
“Büyük ihtimalle. Boksla ilgileniyorsan tanıyor olabilirsin.”
“Olabilir.”
Konuyu kapattı.
Ben de fazla üzerinde durmadım.
Zil çaldığında sınıfa geçtik.
Dersin ortasında Kerem arkasına dönüp fısıldadı:
“Lara.”
“Ne?”
“Kalemin düştü.”
Yere baktım.
Gerçekten düşmüş.
“Sağ ol.”
Kalemi alıp tekrar yazmaya başladım.
Bir süre sonra fark ettim ki Kerem'in söylediği küçücük şeyleri bile artık fark ediyordum.
Bunun iyi bir şey olup olmadığına karar veremedim.
Ama kötü de değildi.
Şimdilik bu kadarı yeterdi.