Üzülme "der Mevlâna ve devam eder:
Bir yanında korku bir yanında ümidin varsa iki kanatlı olursun, tek kanatla uçulmaz zaten. Sopayla kilime vuranın gayesi kilimi dövmek değil, Kilimin tozunu almaktır. Allah sana sıkıntı vermekle tozunu, kirini alır. Niye kederlenirsin? Taş taşlıktan geçmedikçe parmaklara yüzük olmaz. Yüzük olmayı dileyen taş, ezilmeyi de yontulmayı da göze almalıdır..!
Gücümün tükendiğini hissediyorum. Ulaşamadığım kaf dağının eteğindeki cevher olmasa da bir o kadar yoruyor ruhumu . Ulaşamadığım şey sevdiğim adamın kalbi... Hayallere sığmayacak dünyamda olmasını istediğim en önemli dileğim hayat arkadaşımın kalbindeki yerimi görmek . Çünkü bana hissettirdiği öküzlük ait olmadığım bir yerde evcilik oynuyor hissi veriyor. Çok öz güvenli , kendinden emin ,ne istediğini bilen net bir kadınım yani öyleydim önceden. Şimdi bakıyorum da şöyle bir kendime: Göremiyorum o eski beni. Sevmek unutmak demekmiş . Unuttum o eski kendimi . Git gelleri olan bir dünyanın ayak ucundaki nasır gibiyim . Saplandim kaldım bu yangına.
Seviyorum, gerçekten hiç aşık olmam sanıyordum ama maalesef oldu. Sadece benim gibi sevsin . Göreyim o kalbindeki yeri istiyorum. Ne büyük acizlik .... İçimdeki yangına çarem yok . Mevlâna ne güzel söylemiş oysa değil mi ? Göze aldım herşeyi. Değişmeyi. Eskimeyi.. Beni benim gibi sevecek başka yolu yok bu çıkmazın. Söndürecek yangınımı , şarkı söyleyip dondurma yiyeceğiz. Beraber aynı kombinleri yapıp birbirimize uzun uzun bakıp gülümseyeceğiz. Yağmurlu bir günde su birikintisinde çocukluğumuzu arayacağız. Kahkahalara boğulacak filmler izleyeceğiz. Belki bol rujlu dudaklarla öpüp bıraktığım izlere güleceğiz.Ve de en önemlisi el ele tutuşup hiç gitmeyecek gibi seveceğiz....
Ahhh kalbim.. ahh sığ ve derin kuyum Köşelerinden sevgi akıyor bir yandan bahtsız edasız cilvelerin öbür yandan ruhuma işleyen o saf elmasının defalarla aynı kızgın ateşle dövüşü.. Hep sordun durdun.Bir çıkar aradın. Umutla işledin kendini ince ince. Ama sende görüyorsun ki sandığın gibi dönmüyor bu dünya. Eteğinde taşları var. Koşarken ayağına takılan yollari var. Biliyorum içindeki bitmek bilmeyen sevilme özlemin çoşturuyor seni. Ama artık dur. Yoruldu yüreğin. Yaşamak istiyor. Adam üzüyor. Adam gülüyor. Sen ağlarken gülebiliyor....
Bazen öyle güzelsin ki işte diyorum güneşe kavuşuyorum. Kızgın bakıyor da yakmıyor. Sıcacık. O an etrafımı kaplayan karabulutlar dağılıyor. Sanki yağmur öncesi çıkan güneş misali..Konuşuyoruz bir yerde buluşur gibi olunca sen yine benden gidecek bahaneyi buluyorsun. Sonra anlıyorum aslında benimle ilgisi yok bu durumun .Kanunu böyle. Kızların kalbini kirmaya yeminli bu adamlar! Kimi kandırılmış, kimi kıyaslanarak büyümüş,kimisi hiç sevilmemiş. Eksikler. Yarımlar. Ve bütün olmaktan korkuyorlar. Anlarsın ki insan hikayesini bilmediğine düşman. Ben seni bilmiyorum mu sanıyorsun da yakıyorsun ateşinle? Öğrenmek için alev topu olmaya hazırım. Adam, şunu anla ki:Bırakmıyorum,bırakamıyorum seni . Kör kütük, deli divane sana . Ya ölücem ya gülücem . Pes etmiyorum.
Uzun lafın kısası: Ne demişler söylediğimi yap,yaptığımı yapma. Ben durdurulmaz bir deliyim . Sen aklını başına al da yaptiklarimi yapma. Bugüne ve size ufak bir not . İçinizdeki yangın ne kadar büyük olursa olsun verebileceğiniz en cesurca karar kalbinizi ve ruhunuzu inciten insanlardan uzak durun . Çünkü bu hikâyede seven yanılmış, seven yabancılaşmıştı....