---
Aslı’nın Gözünden
Günler hızla geçerken günlük hayatım bir düzene oturmaya başlamış durumda. Sabahları erkenden uyanıyorum hem sağlıklı bir hamilelik süreci geçirebilmek için hem de geleceğimizi kurmak için… Artık kızımla birlikte bir hayatı paylaşacağımın bilinciyle hareket ediyorum ve bu beni hem güçlü hissettiriyor hem de ürkütüyor ancak her gün bu yeni hayatımda ayakta durabildiğimi görmek bana daha da güç veriyor.
Elif’e kendi işimi kurma isteğinden bahsettim o da bu konuda çok heveslendi ortak olmayı düşünüyoruz. İkimiz de aynı mesleği yapıyoruz ve çocuklara olan sevgimiz onlara bir şeyler katabilme isteğimiz bizi aynı noktada buluşturuyor. Üstelik dostluğumuz ortaklığımızı daha anlamlı hale getirebilir. Elif’le bir süre düşündükten sonra, birlikte küçük bir oyun grubu merkezi açmaya karar verdik. Küçük çocuklara güvenli bir alan sağlamak, onların yaratıcı yönlerini destekleyip öğrenme süreçlerine katkıda bulunmak… İkimizin de kalbini ısıtan bir hayal...
Bu yüzden son birkaç gündür kendimizi ofis arayışına adadık. İstanbul gibi büyük bir şehirde uygun fiyatlı ve çocuklar için güvenli bir alan bulmak hiç kolay değil ama arayışımız devam ediyor. Çeşitli yerler gezip, her bir mekânı ince ince değerlendiriyoruz. Elif bazen fazla gerçekçi, ben ise hayalperest olabiliyorum. Ama ortak bir noktada buluşup karar verebilmek ikimize de umut veriyor. Evimize yakın, ulaşımı kolay bir yer istiyoruz ama aynı zamanda çocuklar için güvenli bir çevreye de sahip olmalı. Bu iki özelliği bir arada bulabilmek için epey seçici davranıyoruz.
Bir sabah Elif'le birlikte yine yeni bir yer görmek için hazırlanırken telefonum çaldı. Ekranda Tolga’nın annesi Feride Hanım’ın adı belirdi ex kaynanam. İçimde ufak bir sızı oluştu ama telefonu açtım.
“Aslı, canım nasılsın?” dedi sesinde yumuşak bir ton var. “Seni rahatsız etmek istemezdim ama aklıma takıldı… Bir şeye ihtiyacın var mı diye sorayım dedim.”
Onun ilgisini hissediyorum yanımda olmak istemesini de anlıyorum ama Tolga’yla yaşadıklarımızdan sonra aramızda bir duvar var gibi. Yine de içtenlikle teşekkür ettim. “Her şey yolunda, Aylin Hanım. Çok naziksiniz, aradığınız için teşekkür ederim.”
Bir an sessizlik oldu. Aylin Hanım’ın oğlunun yaptığı hatalar yüzünden zor bir durumda olduğunu biliyorum. Belki aramızda bir köprü kurmaya çalışıyordur belki de sadece merak ediyordur. “Eğer bir şeye ihtiyacın olursa, lütfen çekinmeden söyle,” diye ekledi. “Seni üzmek istemem ama… malum ben torunum için meraklanıyorum .”
Torunum dediğinde içimde bir sıcaklık hissettim. Tolga’yı ve aramızdaki her şeyi unutmak istiyorum. Peki bu sağlıklı mı? Emin değilim. Aylin Hanım’ın hissettiği bu bağ biraz da olsa içimi yumuşatıyor. O an şimdiye kadar yüzleşmediğim bir gerçekle yüzleştim. Ben kızımı babasız büyütecektir. Peki ona ne diyecektim? Öldü? Seni istemedi? Senin varlığını bilmiyor? Hepsi ayrı ayrı acımasız geldi gözüme. Keşke büyürken sahip olduğum yuvayı ben de verebilsem kızıma. Bu yüzleşmenin ağırlıyıyla titrek bir nefes aldım “Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum,” dedim “her şey onun için.”
Konuşmamız kısa sürdü ama arkamda bırakmak istediğim geçmişin gölgesinin hâlâ peşimde olduğunu hissettirdi. Bu görüşme bende her şeyi unutup yeniden başlama isteğimi daha da kuvvetlendiriyor. Kimseye haber vermeden çekip gitmek istiyorum zaman zaman.
Günün ilerleyen saatlerinde Elif’le birlikte yeni bir ofis görmek için buluştuk. Bu sefer çok heyecanlıyım çünkü içime doğan bir his var. Beşiktaş'ta Nispetiye'nin bir arka sokağında, küçük ama sıcacık bir yer… Konum itibariyle erişilebilir, iyi bir semtte ve erişmek istediğim kitlenin olduğu bir konumda. Tam da bizim hayal ettiğimiz gibi bahçesi olan ve onu aktif kullanabileceğimiz, çalışanlar ve ebeveynler için yeterli genişliği olan nispeten küçük ama yeterli bir alan.
Ofisin kapısından içeri girdiğimizde Elif’in gözlerindeki parıltıyı fark ettim. “Burası harika görünüyor Aslı” dedi gülümseyerek. İkimizin de kalbini çalacak bir mekân bulmanın sevinciyle ofisin her köşesini inceledik. Ben organik oyunların olduğu bir oyun evi gibi düşünüyorum, çocukların kullandığı her şey temiz içerikli olmalı. Yaş grubu içinse oldukça küçük düşünüyorum, çalışan anneler ve yalnız büyüyen çocuklar için bir sosyalleşme alanı gibi. Hayallerimiz hızla büyüyor, planlarımız somutlaşıyor.
Elif’le ortak olma fikri beni heyecanlandırıyordu. Beraber iş yapmanın getireceği sorumlulukları düşünsek de birbirimize duyduğumuz güven bizi rahatlatıyordu. Sonunda ikimiz de kararımızı veriyoruz. Bu mekân tam da hayal ettiğimiz gibi.
Küçük bir kutlama yapmak için Elif’le bir kafeye gidiyoruz konunun asla benim yerli yersiz aşermelerimle ilgisi yok. Yersen . Herkesin sıradan bir kahve molası gibi gördüğü bu an bizim için hayatımızın dönüm noktalarından biri. Bu yolda yalnız olmadığımı bilmek geleceğe dair umudumu daha da güçlendiriyor. Elif’le kahvemizi yudumlarken, minik bir oyun grubu kurmak için hangi renkte mobilyalar alacağımızı hangi oyunları çocuklarla oynatacağımızı tartışıyoruz. Hatta Elif yalnızca ikimizin kullanacağı ofis alanı için bir beşik almayı teklif etti bu küçük ama ince düşünce gözlerimin dolmasına sebep oldu. Hayat, yepyeni bir yol açıyor önümde ve bu yolda adım adım ilerlemenin mutluluğunu yaşıyorum.
---
Bölümleri beğenmeyi unutmayın lütfen 🙏❤🩹
Diğer hikayelerime de göz atabilirsiniz 👀
Yorumlarınızı merakla bekliyorum 😁
