Diğer Kitaplarıma da bakabilirsiniz ✨
---
Aslı’nın Gözünden
Elif’in yanına tamamen yerleşmemin üzerinden birkaç hafta geçti. İkimiz de yıllar sonra aynı çatı altında yaşamaya yeniden alışıyoruz. Elif’in varlığı zor günlerimde omuzuma yaslayacak bir dost olmasının ötesinde, yeni hayatıma dair umut ışığı gibi geliyor. Onunla beraber yaşıyor olmak, her sabah güne yalnız uyanmamak içimi ısıtıyor. Bazen sabah kahvaltısında karşılıklı oturup kahvelerimizi içerken, hayatımı yeniden kurmaya nasıl başladığımı düşünmeden edemiyorum. Her şey benim ve karnımdaki minik bebeğim için artık.
Doktor randevum yaklaştığında kalbim pır pır atmaya başlıyor. Daha önce sadece birkaç defa gittim ama bu sefer farklı bir heyecan var içimde. Küçücük bir ihtimal de olsa, bebeğimin cinsiyetini öğrenebileceğimi umuyorum. Elif de benimle gelmek istiyordu ama bu deneyimi tek başıma yaşamak istiyorum. Sanki ikimiz arasında ilk kez bir bağ kuracakmışız gibi hissediyordum.
Klinik odasına girip o tanıdık soğuk jelin karnıma yayılmasıyla birlikte ekranın yavaşça aydınlanmasını bekliyorum. Doktorumun “Bakalım, bugün sürprizimiz var mı?” diye sorması bile içimi bir çırpıda ısıtıyor. Kalp atışlarını duyduğumda gözlerim doluyor, o ekrandaki küçücük şeklin bana ne kadar yaklaştığını hissediyorum.
Bir süre ekrana dikkatle bakarken, doktorun yüzünde bir gülümseme beliriyor. “Bir kızınız olacak, Aslı Hanım” diyor. Gözlerimden yaşlar süzülürken kalbimde garip bir ferahlık hissediyorum. “Bir kız…” diye fısıldıyorum. Kızım olacak… İstemsizce onun için hayal kurmaya başlıyorum nasıl bir karaktere sahip olacak, gülüşü bana mı benzeyecek yoksa babasına mı diye düşünüyorum ama sonra o düşünceyi hemen kafamdan atıyorum. Bu yolculuk ikimizin, sadece benim ve kızımın.
Günler ilerledikçe, hamileliğin getirdiği bazı sürprizlerle karşılaşıyorum. Çoğunlukla canım tuhaf şeyler istiyor turşu suyuna dondurma karıştırma fikri bir anda aklıma düşüveriyor mesela. Elif başta biraz şaşkınlıkla bakıyor ama sonrasında marketten tüm isteklerimi alarak yanıma geliyor. Kendisi bile benimle birlikte alışmaya çalışıyor bu duruma. Annem ve babam kız olacağı için çok mutlular, ona bir sürü kıyafet gönderiyorlar. Tokatlar, ayakkabılar, oyuncaklar... Acilen kendi evime çıkmam gerekiyor eşyalarla bu eve sığamıyoruz. Kızıma daha iyi koşullar vermek istiyorum.
Bir yandan da geleceğimizi şekillendirmek için kafamda planlar yapıyorum. Hamileliğimi düşündüğümden daha güçlü geçirdiğimi fark ediyorum ve bu güçle daha iyi bir gelecek kurmak istiyorum. Hep hayalini kurduğum bir proje var: küçük bir okul öncesi oyun grubu açmak. Çocukları seviyorum, onlara bir şeyler öğretebileceğim bir ortam kurma fikri heyecanlandırıyor beni. Kendi kızımın da büyüyebileceği bir alan yaratmak istiyorum, hem ona hem de kendime güvenli bir gelecek sağlamak için bu projeyi en iyi şekilde hayata geçirmek için kafa patlatıyorum. Planlar, fikirler, isimler… Her şeyi not defterime döküyorum, kafamda küçük bir dünya kurmaya başlıyorum.
Bu arada sosyal medya hesaplarımda da bazı değişiklikler yaptım. Instagram profilimi gizliye aldım, soyadımı değiştirdim. Artık eski soyadım bana yabancı geliyor, hayatımın o bölümünü geride bırakmak istiyorum. Ultrason fotoğrafını paylaşmaksa, belki birazcık bir cesaret gösterisi gibi. "Artık buradayım ve her şey yoluna girecek," diyorum kendi kendime. Ben utanacak bir şey yapmadım, kocam beni terketti ve kızımı kendim doğuracağım. Kızımın varlığını tüm dünyaya duyurmak, belki de içimdeki huzursuzlukları bir nebze yatıştırıyor.
Kendi ayaklarım üzerinde durmam gerektiğini biliyorum. Kızım için güçlü olmalıyım. Aklımda beliren bir başka his de kızımın adını koymak üzerine yoğunlaşıyor. Zühre... Venüs’ün bizim kültürümüzdeki adı bana her gece yıldızları hatırlatıyor. Bu isim, kızımın hayatını aydınlatacak bir fener gibi geliyor.
---
