Ela ile konuşmamız bitti. Uyumak için yatağıma geçtim. Uyurken bile ağlıyordum. Bu yaşadıklarımı unutmaya çalışarak uyudum. Uyandım. Gözlerimden akan yaşlar vardı. Mendille gözlerimden akan o yaşları sildim. Okula gitmek için hazırlandım. Yürüyordum. Artık yürüyemeyecek bir hâle gelmiştim. Ne olmuştu bana. Geçmişe bakmamalıydım. Son günlerimizi de mutlu geçirmeliydik.
Bu olayı unutmaya çalışarak hızlı adımlarla okula doğru yürüdüm. Okula ulaştım. Okula bugün Batuhan gelmedi. Galiba annesi için evde kalmayı tercih etmişti. Derste tek oturuyordum. Yanında oturan benimle sürekli konuşan, şakalaşan ve sürekli iddiaya girmeyi ortaya koyan kişi yoktu. Onun yokluğuna alışmam zor olacaktı.
Öğretmen dersi anlatıyordu. Kafama hiç girmiyordu. Yanımda oturan neşeli bir kaynak olmadığı için dersi dinlemesi keyifli gelmiyordu. Teneffüste biraz eğlenmeye çalıştım. Okulumuzda ki alt sınıflardan birkaç kişi voleybol oynuyordu onlara:
-Ben de sizinle oynayabilir miyim?
Topun sahibi:
-Tabiki de ablacığım. Oynayabilirsin bizimle.
Voleybol oynamaya başladık. Derken bir Sol El Plase yaparak çok iyi bir sayı aldım. Topun sahibi:
-Sen neden okulda ki voleybol takımına katılmıyorsun?
Ben:
-Okulda bir voleybol takımı olduğunu bile bilmiyordum. Önerin için teşekkürler.
Diğer kız:
-Abla sen kursa falan mı gidiyorsun? Hangi kursa gidiyorsan söyler misin? Ben de senin kadar güzel oynamak istiyorum da.
Ben:
-Ben kursa gitmiyorum. Voleybol maçlarına giren arkadaşımdan öğrendim. Voleybol zordur, hareketi doğru yapmazsan sayı kaybedersiniz. Hızlı öğrenmeye değil de doğru öğrenmeye bakın siz.
