Bu üzücü olaydaki konuşmayı hızlı bir şekilde bitirmeye odaklandım. Çünkü bu konuşmayı devam ettirirsem daha çok ağlayacaktım. Batuhan'la ve Ela'yla konuşmalıydım. Hem bu olaydan, hem de Elisa Hanım'ın nasıl olduğu konuşacaktım. Güçlü bir kız gibi duracaktım. Unutmaya çalışıyordum ama birkaç hafta sonra Ordu'ya gidecektim. Gerçekten bu olay beni sarstı ama güçlü durmalıydım. Yoksa kendimi çok daha kötü hissedecektim.
Önce Batuhan'ı aradım. Cevap verdi. Batuhan'a:
-Annenin durumu nasıl?
Batuhan:
-Doktorlar ilaç verdi. Şu anda evde uyuyor. Ben de başında bekliyorum.
Ben:
-Tamam iyi olduğuna sevindim. Bu iyi haberdi, ama benim sana kötü bir haberim var.
Batuhan:
-Ne oldu Sema:
Ben:
-Bunu söylemekte zorlanıyorum.
Batuhan:
-Söyleyebilir misin?
Ben:
-Annemin Ordu'ya tahini çıktı. Birkaç hafta sonra sizlerden ayrılacağım. Ordu'ya gideceğim.
Batuhan:
-Yapma bunu. Gitme Ordu'ya.
Ben:
-Ben de hiç gitmek istemiyorum. Anneme yalvardım, kaç defa Ordu'ya gitmek istemediğimi anlattım ama beni kırmak istemese de Ordu'ya gitmek zorunda olduğumuzu söyledi.
Batuhan:
-Bunu bize yapma Sema. Çok yoruldum. İyi geceler.
Ben:
-Sana da Batuhan iyi geceler.
Ela'yı aradım. Cevap verdi. Ela'ya:
-Ela sana birşey söyleyeceğim.
Ela:
-Ne söyleyeceksin Sema?
Ben:
-Bunu söylemekte zorlanıyorum.
Ela:
-Lütfen söyle.
Ben:
-Ela, annemin tahini çıktı. Birkaç hafta sonra Ordu'ya gideceğim.
Ela:
-Lütfen gitme Sema. Biz sensiz ne yaparız? Batuhan, bunu ona söyledin mi?
Ben:
-Ona söyledim. O da senin gibi çok üzüldü. İyi geceler Ela.
Ela bana:
-Sana da iyi geceler.
