Felix bir an tereddüt etti. Sanki bir şey söylemek istiyor ama çekiniyordu. Sonra omuzlarını silkti ve o tanıdık gülümsemesi yüzüne yayıldı. Ama bu sefer sahte geldi.
Felix: Sadece merak ettim. O taş özel bir şey. Kaybetme sakın.
Sözleri Minho'nun uyarısını doğruluyor gibiydi. Yutkundum. Kalbim hızla atıyordu. Felix'in gözleri hâlâ üzerimdeydi. Sanki içimi okuyormuş gibi hissettim.
Taehyun: Saklamam mı gerekiyor? Yoksa hep yanımda mı taşımalıyım?
Felix: Yanında taşı. O taş seni korur. Neyse, Seungmin seni çağırıyor. Önemli bir şey bulmuş.
Taehyun: Ne buldu?
Felix: Bilmiyorum. Ama yüzündeki ifadeden ciddi olduğunu anladım.
Felix arkasını döndü ve koridorda yürümeye başladı. Onu takip ettim. Adımlarım ağır, düşüncelerim karmaşıktı. Taş cebimdeydi.
Minho onu saklamamı söylemişti. Ama Felix yanımda taşımamı söylemişti. Kim haklıydı? Ve neden herkes bana farklı şeyler söylüyordu?
Felix'in arkasından yürürken koridorlar yine o tanıdık labirent gibiydi. Hyunjin'in odasından çıkalı çok olmamıştı ama sanki saatler geçmişti. Cebimdeki taş hafifçe ısınıyordu. Felix'in her adımda omzunun üzerinden bana bakması, beni izlediğini hissettiriyordu.
Kule'nin ana salonuna girdiğimizde Seungmin masanın başında oturuyordu. Önünde, daha önce hiç görmediğim bir harita vardı. Üzerinde parlayan noktalar ve çizgiler, sanki bir yıldız haritası gibiydi. Ama bu harita, evrenin kendisini gösteriyor olmalıydı.
Seungmin başını kaldırdı. Gözleri benimle buluştuğunda yüzünde her zamanki o soğuk ifade yoktu. Daha ciddi, daha ağırdı.
Seungmin: Taehyun, gel. Sana göstermem gereken bir şey var.
Yanına yaklaştım. Masanın üzerindeki haritaya baktım. Parlayan noktalardan biri, diğerlerinden daha büyüktü. Ve o nokta, sanki hareket ediyor gibiydi.
Seungmin: Bu, evrenler arasındaki enerji akışının haritası. Her nokta bir evreni temsil ediyor. Ama şuradaki büyük nokta...
Parmağıyla işaret etti. O nokta, diğerlerinden daha koyu, daha belirsizdi.
Seungmin: ...burası Karanlık Evren. Ve elçi, sana verdiği süreyi doldurmadan geri dönecek. Çünkü enerjin, haritada bir çatlak yaratıyor.
Taehyun: Bir çatlak mı? Ne demek bu?
Seungmin: Varlığın, evrenler arasındaki dengeyi bozuyor. Normalde hiçbir yere ait olmayan bir enerji, boşlukta kaybolur. Ama sen kaybolmadın. Burada kaldın. Ve bu, evrenin kendi dokusunda bir yırtılmaya neden oluyor.
Felix: Peki bu ne anlama geliyor? Taehyun'a bir şey mi olacak?
Seungmin: Henüz değil. Ama çatlak büyüdükçe, Karanlık Evren'den gelenler buradan sızabilir. Sadece elçi değil, daha tehlikeli varlıklar.
Changbin kapıda belirdi. Sesi sertti.
Changbin: O zaman ne yapacağız? Onu geri mi göndereceğiz? Yoksa... onu yok mu edeceğiz?
Oda bir anda buz kesti. Kimse konuşmuyordu. Gözler bana, sonra Seungmin'e, sonra tekrar bana kayıyordu.
Seungmin derin bir nefes aldı. Parmakları haritanın üzerinde gezindi. Her dokunuşta, çatlağın olduğu bölge titredi.
Seungmin: Yok etmek bir seçenek değil. Taehyun bir insan, bir hata değil. Ama onu burada tutmak da giderek zorlaşıyor. Çünkü evren onu reddediyor.