BÖLÜM 13
Banu, büyükannesinin defterini elinde tutarak evden çıkmaya hazırlanıyordu.
Tam kapıya yöneldiği sırada Mert’in sesi duyuldu.
“Banu.”
Banu döndü.
Mert’in yüzü değişmişti.
“Ne oldu?”
Mert cevap vermeden defteri elinden aldı.
“Bunu nereden aldın?”
“Kasadan.”
Mert defterin kapağına baktı.
“Bunu daha önce görmüştüm.”
Banu şaşırdı.
“Nerede?”
“Babamın odasında.”
Banu’nun içi ürperdi.
“Senin babanda neden benim büyükannemin defteri vardı?”
Mert cevap veremedi.
Banu defteri geri aldı.
“Yine bir şey saklıyorsun.”
“Hayır.”
“Öyleyse anlat.”
Mert birkaç saniye sustu.
“Babamın öldüğünü sanıyorduk.”
Banu’nun kaşları çatıldı.
“Sanıyorduk?”
Mert başını kaldırdı.
“Dün gece aldığım bir mesaj vardı.”
“Ne mesajı?”
Mert telefonunu çıkardı.
Ekranda tek bir cümle vardı:
“Baban hâlâ hayatta.”
Banu’nun yüzü bembeyaz oldu.
“Bu mümkün değil.”
“Ben de öyle düşündüm.”
“Kim gönderdi?”
“Bilmiyorum.”
Banu telefonu aldı.
Numara gizliydi.
Tam o sırada telefon yeniden titredi.
Yeni bir mesaj gelmişti.
“Defterin son sayfasını açmadan önce iyi düşünün.”
Banu ile Mert birbirlerine baktılar.
Banu’nun eli deftere gitti.
“Bunu açacağım.”
Mert başını salladı.
“Banu, belki de bunu isteyen kişi tam olarak bunu yapmamızı bekliyor.”
“Ben artık korkarak yaşamayacağım.”
Defteri açtı.
Son sayfaya geldi.
Ama sayfa boştu.
Banu şaşkınlıkla baktı.
“Hiçbir şey yok.”
Mert defteri eline aldı.
Sayfayı ışığa doğru tuttu.
“Bir dakika…”
Kâğıdın üzerinde silik izler vardı.
Mert parmağıyla sayfaya dokundu.
“Burada yazı var.”
Banu yaklaştı.
Mert sayfayı hafifçe eğdi.
Gizli yazılar yavaş yavaş ortaya çıkıyordu.
Banu okuyabildiği ilk cümlede dondu.
“Banu, gerçek babanı bulduysan artık en büyük sırrı öğrenmeye hazırsın.”
Altında bir isim vardı.
Mert.
Banu’nun nefesi kesildi.
“Bu… neden Mert’in adı?”
Mert de şaşkınlıkla sayfaya bakıyordu.
“Bilmiyorum.”
Sayfanın devamında tek bir cümle daha vardı:
“Mert’in sana anlatmadığı son şey, bütün bu anlaşmanın neden yapıldığını açıklayacak.”
Banu yavaşça Mert’e döndü.
“Mert…”
Mert gözlerini kapattı.
“Banu, sana söylemem gereken bir şey var.”
“Ne?”
“Ben seni ilk gördüğümde…”
Durdu.
“Ne?”
“Babamın emriyle seni bulmaya gelmedim.”
Banu’nun kalbi hızlandı.
“Ne demek bu?”
Mert’in gözleri doldu.
“Ben seni çok daha önce tanıyordum.”
Banu’nun yüzündeki şaşkınlık büyüdü.
“Ne zaman?”
Mert cevap vermeden önce dışarıdan bir araba sesi geldi.
İkisi de pencereye döndü.
Siyah bir araba evin önünde durdu.
Kapı açıldı.
Bir adam arabadan indi.
Mert’in yüzü bir anda bembeyaz oldu.
Banu fısıldadı:
“Kim o?”
Mert’in cevabı çok kısa oldu.
“Babam.”
Adam başını kaldırıp doğrudan evin penceresine baktı.
Ve elindeki telefonla Banu’ya bir mesaj gönderdi.
Banu’nun telefonu titredi.
Mesajda yalnızca şu yazıyordu:
“Mert sana gerçeği anlatmadan önce onu benden dinle.”