BÖLÜM 12
O gece herkes gitmişti.
Çiftlik evinde yalnızca Banu, annesi, Emir ve Mert kalmıştı.
Banu, pencerenin önünde oturmuş dışarıyı izliyordu. Yaşadığı onca şeyden sonra ilk kez kaçmak istemiyordu.
Annesi yanına geldi.
“İyi misin?”
Banu başını salladı.
“Değilim. Ama artık neden olmadığımı biliyorum.”
Annesi sessizce yanına oturdu.
“Bana kızgın mısın?”
“Çok.”
Annesinin gözleri doldu.
“Ama seni de anlıyorum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Banu sordu:
“Peki büyükannem neden öldü?”
Annesinin yüzü bir anda değişti.
“Bunu nereden çıkardın?”
“Çünkü herkes onun bıraktığı şeylerden korkuyor.”
Annesi derin bir nefes aldı.
“Büyükannen çok şey biliyordu. Ama bazı gerçeklerin ortaya çıkması için doğru zamanı bekledi.”
“Ve o zaman geldi.”
“Evet.”
Banu elindeki küçük anahtara baktı.
“Bu yüzden mi bunu bana bıraktı?”
Annesi anahtarı görünce başını salladı.
“Evet.”
“Ne açıyor?”
Annesi cevap vermedi.
Tam o sırada Mert içeri girdi.
“Biliyorum.”
Banu ona baktı.
“Neyi?”
“Büyükannenin evindeki kasayı.”
Mert masanın üzerine bir adres bıraktı.
“Oraya gitmemiz gerekiyor.”
Banu şaşırdı.
“Yine mi bir kasa?”
Mert gülümsedi.
“Bu kez son.”
Ertesi sabah büyükannenin eski evine gittiler.
Banu, çocukluğunun geçtiği odaların arasından yürürken her şey ona farklı görünüyordu.
Mert onu bodrum kata götürdü.
Eski bir dolabın arkasında küçük bir kasa vardı.
Banu anahtarı çıkardı.
Eli titriyordu.
Anahtarı kilide soktu.
Klik.
Kasa açıldı.
İçinden birkaç fotoğraf, bir zarf ve küçük bir defter çıktı.
Banu zarfı açtı.
Büyükannesinin el yazısını görünce gözleri doldu.
Mektupta yalnızca birkaç cümle vardı:
“Banu, eğer bunu okuyorsan artık geçmişin seni yönetmesine izin verme. Sana yapılanların hiçbirinde senin suçun yok. Ailenin yaptığı anlaşma sen doğduğun gün başladı ama seninle bitmeli.”
Banu mektubu yavaşça kapattı.
“Bitti mi?”
Mert ona baktı.
“Bence asıl şimdi bitiyor.”
Banu başını kaldırdı.
“Ben artık korkmuyorum.”
Mert yaklaştı.
“Ben de.”
İkisi birkaç saniye sessizce birbirlerine baktılar.
Aralarındaki bütün güvensizliğe rağmen, Banu artık Mert’in yanında kendini eskisi kadar yalnız hissetmiyordu.
Mert elini uzattı.
“Yeni bir hayat kurmak ister misin?”
Banu elini tuttu.
“Bu kez kendi seçtiğim bir hayat.”
Mert gülümsedi.
“Öyleyse başlayalım.”
Banu son kez eski eve baktı.
Sonra kapıyı kapattı.
Geride yıllarca kendisine ait sanılan ama aslında başkalarının yazdığı bir hayat bırakıyordu.
Önünde ise ilk kez kendi yazacağı bir hayat vardı.
Ve Banu bilmiyordu ama büyükannesinin defterinde, henüz kimsenin görmediği son bir sayfa daha vardı.