BÖLÜM 11
Çiftlik evine vardıklarında gece iyice çökmüştü.
Banu arabadan indiğinde karşısındaki eski eve baktı. İçinde garip bir his vardı. Sanki buraya daha önce hiç gelmemişti ama bir şekilde burayı tanıyordu.
Mert de arabadan indi.
“Hazır mısın?”
Banu başını salladı.
“Annem buradaysa gireceğim.”
Kapıyı açtıklarında içeriden annesinin sesi geldi.
“Banu?”
Banu’nun gözleri doldu.
“Anne…”
Annesi koşarak yanına geldi ve ona sarıldı.
Banu uzun süre annesinden ayrılmadı.
“Beni neden bıraktın?” diye fısıldadı.
“Bırakmadım kızım. Seni korumaya çalıştım.”
“Benden ne sakladın?”
Annesi gözlerini kapattı.
“Artık saklamayacağım.”
Tam o sırada odanın diğer tarafından bir erkek sesi duyuldu.
“Çünkü artık saklamanın anlamı kalmadı.”
Banu yavaşça arkasını döndü.
Adam birkaç metre ötede duruyordu.
Mert’in söylediği adam.
Emir.
Banu’nun gerçek babası.
Göz göze geldiler.
Emir’in gözleri doldu.
“Banu…”
Banu’nun dudakları titredi.
“Baba?”
Emir başını eğdi.
“Evet.”
Banu ona doğru bir adım attı ama durdu.
“Bunca yıl neredeydin?”
“Yakındaydım.”
“Beni neden aramadın?”
“Aradım.”
“Bulamadın mı?”
“Buldum.”
Banu’nun gözlerinden yaş aktı.
“O zaman neden gelmedin?”
Emir’in sesi kırıldı.
“Çünkü seni benden almak isteyen insanlar vardı.”
Banu annesine baktı.
“Sen biliyordun.”
Annesi başını salladı.
“Evet.”
“Ve beni korumak için sustun.”
“Evet.”
Banu derin bir nefes aldı.
“Peki beni büyüten adam?”
Annesi cevap verdi.
“O senin baban değildi. Seni koruyacağını düşündüğümüz kişiydi.”
Banu acı bir şekilde gülümsedi.
“Yanılmışsınız.”
Emir başını eğdi.
“Evet.”
O anda dışarıdan bir araba sesi geldi.
Mert pencereye baktı.
“Burada olmamamız gerekiyordu.”
Emir hemen ayağa kalktı.
“Bizi buldular.”
Banu korkuyla annesine sarıldı.
Mert kapıya yöneldi.
“Banu, annenle kal.”
“Sen ne yapacaksın?”
Mert ona baktı.
“Bu kez seni bırakmayacağım.”
Dışarıdaki araba durdu.
Kapı açıldı.
Ayak sesleri yaklaşmaya başladı.
Mert kapının önünde bekledi.
Ama kapı açılmadan önce Emir konuştu:
“Artık kaçmayacağız.”
Banu şaşkınlıkla ona baktı.
Emir, Mert’e döndü.
“Bu gece her şey bitecek.”
Mert başını salladı.
Ve kapı açıldı.
Karşılarında Banu’nun yıllardır babası sandığı adam vardı.
Adam Banu’ya baktı.
Sonra Emir’e.
“Demek sonunda buluştunuz.”
Banu’nun sesi titredi.
“Benden neden nefret ettin?”
Adam kısa bir süre sustu.
“Ben senden nefret etmedim.”
“Yıllarca beni kontrol ettin.”
“Çünkü seni kaybetmekten korktum.”
Banu başını iki yana salladı.
“Bu sevgi değildi.”
Adam cevap veremedi.
Emir öne çıktı.
“Artık yeter.”
Adam ona baktı.
“Senin yüzünden başladı her şey.”
“Hayır,” dedi Emir. “Senin korkun yüzünden başladı.”
Odadaki herkes sustu.
Banu ilk kez geçmişinin bütün parçalarının önünde durduğunu hissediyordu.
Artık kaçmak istemiyordu.
Gerçeği bilmek istiyordu.
Ve belki de ilk kez, kendi hayatına kendisi karar verecekti.
Mert yanına geldi.
Banu ona baktı.
“Bundan sonra ne olacak?”
Mert hafifçe gülümsedi.
“Bundan sonrası senin kararın.”
Banu ilk kez onun elini kendi isteğiyle tuttu.
“Öyleyse kaçmayacağım.”
Mert elini sıktı.
“Ben de yanında olacağım.”
Dışarıda gece sessizdi.
Ama Banu biliyordu.
Yıllardır içinde taşıdığı korku artık eskisi kadar büyük değildi.
Çünkü ilk kez ailesinin kurduğu hayatı değil…
kendi hayatını seçmeye hazırdı.