Ela’nın eli kapının kolunda donup kaldı.
Annesinin sesi hâlâ kulaklarındaydı.
“Sakın açma!”
Ama artık çok geçti.
Kapıyı yavaşça açtı.
Karşısında Karan duruyordu.
Üzerindeki siyah montun omuzları yağmurdan ıslanmıştı. Yüzündeki ifade her zamanki gibi soğuktu ama gözlerinde bu kez başka bir şey vardı.
Endişe.
“Senin burada ne işin var?” diye fısıldadı Ela.
Karan, Ela’nın arkasına baktı.
Annesini gördüğü anda yüzü değişti.
“Annen sana fotoğrafı gösterdi mi?”
Ela’nın kalbi hızlandı.
“Sen nereden biliyorsun?”
Karan cevap vermedi.
Ela kapıyı biraz daha açtı.
“İçeri gir.”
“Hayır.”
“Bana cevap vermeden hiçbir yere gitmiyorsun.”
Karan gözlerini Ela’ya çevirdi.
“Ela, bu sandığından çok daha büyük bir mesele.”
“Benim ailem hakkında konuşuyorsun. Tabii ki büyük bir mesele!”
Karan birkaç saniye sustu.
Sonra alçak bir sesle konuştu.
“Fotoğraftaki adamı tanıyor musun?”
Ela başını salladı.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Karan’ın yüzündeki ifade daha da ciddileşti.
“Onun adı Mert.”
Ela’nın annesi arkadan bir anda konuştu.
“Yeter!”
İkisi de ona döndü.
Kadın titreyen ellerini birbirine kenetledi.
“Karan, git buradan.”
Karan’ın gözleri sertleşti.
“Artık çok geç.”
Annesinin yüzü bembeyaz oldu.
Ela ikisine birden baktı.
“Ne demek çok geç?”
Karan cevap vermeden önce annesine baktı.
“Bunu ona sen anlatmalısın.”
“Hayır.”
“Artık saklayamazsın.”
Ela’nın sabrı tükendi.
“NE SAKLIYORSUNUZ?”
Ev sessizliğe gömüldü.
Annesi başını öne eğdi.
Karan ise Ela’ya doğru bir adım attı.
“Babanın kim olduğunu bilmek istiyorsun, değil mi?”
Ela’nın nefesi kesildi.
“Evet.”
Karan cebinden eski bir zarf çıkardı.
Zarfı Ela’ya uzattı.
“Bunu aç.”
Ela zarfı aldı.
Üzerinde kendi adı yazıyordu.
ELA.
Ama yazının altında bir tarih vardı.
Ela’nın doğduğu gün.
Parmakları titreyerek zarfı açtı.
İçinden eski bir hastane bilekliği ve küçük bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafa baktığında gözleri büyüdü.
Fotoğrafta annesi vardı.
Kucağında bir bebek tutuyordu.
Yanında ise Mert duruyordu.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazılıydı:
“Kızımızı korumak için onu senden uzak tutmalıyız.”
Ela’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Bu ne?”
Annesi ağlamaya başladı.
Karan başını eğdi.
Ela annesine baktı.
“Benim babam Mert mi?”
Annesi cevap vermedi.
Bu sessizlik, Ela’nın ihtiyacı olan cevaptı.
Tam o sırada Karan’ın telefonu çaldı.
Ekrana baktı.
Yüzündeki bütün renk çekildi.
“Ne oldu?” diye sordu Ela.
Karan telefonu kapattı.
“Gitmem gerekiyor.”
“Hayır. Hiçbir yere gitmiyorsun.”
Karan kapıya yöneldi.
Ela arkasından seslendi:
“Karan!”
Karan durdu.
Ela gözyaşlarının arasından ona baktı.
“Sen bütün bunları nereden biliyorsun?”
Karan yavaşça arkasını döndü.
Gözlerinde ilk kez korku vardı.
“Çünkü…”
Bir an sustu.
“Mert benim babam.”