Sabah saat altıyı elli geçiyordu.
Kumsal'ın alarmı çalmaya başladı.
Her zamanki gibi elini uzatıp alarmı kapattı.
Tam yataktan kalkacakken başı şiddetle döndü.
"Ah..."
Elini alnına götürdü.
Ateşi vardı.
Boğazı yanıyor, bütün vücudu ağrıyordu.
Tekrar yastığa uzandı.
Kapısı hafifçe tıklandı.
Annesi içeri girdi.
"Kumsal, hâlâ hazırlanmadın mı?"
Kumsal güçlükle doğruldu.
"Anne... Sanırım hastayım."
Annesi hemen yanına gelip alnına dokundu.
"Yavrum, ateşin çıkmış."
Kumsal konuşacak hâlde değildi.
"Bugün okula gitmiyorsun."
"Ama..."
"İtiraz yok."
Annesi ona ateş düşürücü verip sıcak bir çorba hazırlamaya gitti.
Kumsal ise telefonunu eline aldı.
Doğa'ya kısa bir mesaj yazdı.
Kumsal: "Bugün gelemeyeceğim. Hastayım."
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
Doğa: "Çok geçmiş olsun. Kendine dikkat et. Merak etme, bugün olan her şeyi sana anlatırım."
Kumsal telefonu komodine bıraktı.
Pencereden dışarı baktı.
İlk kez Umut Koleji'ne gitmediği için içinde garip bir boşluk vardı.
Aynı saatlerde Umut Koleji...
Doğa sınıfa girdi.
Kumsal'ın sırası boştu.
Çantasını bırakırken içinden,
"İnşallah ateşi düşmüştür."
diye geçirdi.
Tam zil çalacakken kapı açıldı.
Emir Ege...
Her zamanki gibi geç kalmıştı.
Öğretmen derin bir nefes aldı.
"Yine geç kaldın Emir."
"Antrenman hocam."
"Yerine geç."
Emir sırasına otururken istemsizce Kumsal'ın boş sırasına baktı.
Kaşları hafifçe çatıldı.
Doğa bunu fark etti.
Ders başladı.
Yaklaşık on dakika sonra Emir, arkasındaki Altay'a eğildi.
"Kumsal nerede?"
Altay şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne bileyim?"
"Gelmemiş işte."
Emir istemsizce tekrar boş sıraya baktı.
"Niye gelmedi acaba?"
Kendi kendine kızdı.
"Sana ne Emir?"
Ama merakı geçmiyordu.
İlk teneffüste Doğa'nın yanına gitti.
Doğa şaşkınlıkla ona baktı.
"Bir şey mi oldu?"
Emir sesini olabildiğince normal çıkarmaya çalıştı.
"Kumsal neden gelmedi?"
Doğa birkaç saniye sustu.
"Neden merak ettin?"
"Merak etmedim."
"Sadece..."
"...sınıfta yoktu."
Doğa hafifçe gülümsedi.
"Hasta."
Emir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Ciddi bir şeyi var mı?"
"Ateşi çıkmış."
"Bugün dinleniyor."
Emir başını salladı.
"Anladım."
Tek kelime daha söylemeden uzaklaştı.
Doğa ise onun arkasından bakıp kendi kendine gülümsedi.
"Merak etmiyormuş..."
Gün boyunca Emir'in dikkati sürekli dağıldı.
Futbol antrenmanında bile birkaç hata yaptı.
Antrenör şaşkınlıkla bağırdı.
"Emir!"
"Bugün kafan nerede?"
"Özür dilerim hocam."
Altay yanına gelip koluna vurdu.
"Sen iyi misin?"
"İyiyim."
"Emin misin?"
"Gayet iyiyim."
Altay gülmeye başladı.
"Yalan söylemeyi hiç beceremiyorsun."
Emir gözlerini devirdi.
"Kes."
"Yoksa..."
Altay sırıttı.
"...yeni kıza mı takıldın?"
Emir bir anda durdu.
"Saçmalama."
"Benim onunla işim olmaz."
Altay kahkaha attı.
"Tamam."
"Aynen."
"Olmaz."
Emir hiçbir şey söylemedi.
Ama kendi kendine aynı soruyu sormaya başlamıştı.
"Gerçekten neden bu kadar merak ettim?"
Okul çıkışı...
Doğa marketten birkaç meyve suyu ve çikolata aldı.
Sonra Kumsal'ın evine doğru yürüdü.
Apartmanın ziline bastı.
Kapıyı açan kişi uzun boylu, kumral saçlı, mavi gözlü genç bir adamdı.
Doğa birkaç saniye ne diyeceğini şaşırdı.
"Şey..."
"Kumsal evde mi?"
Genç hafifçe gülümsedi.
"Sen Doğa olmalısın."
"Evet."
"Ben Kaan."
"Kumsal'ın abisiyim."
Doğa şaşkınlıkla gülümsedi.
"Memnun oldum."
"Ben de."
Kaan kapıyı açtı.
"İçeri geç."
Doğa eve girerken istemsizce tekrar Kaan'a baktı.
"Kumsal hiç abisinden bahsetmemiş..."
Kaan da kısa bir an Doğa'ya baktı.
Nazikçe,
"Kumsal odasında."
dedi.
Doğa teşekkür edip odaya geçti.
Kumsal yatağında oturuyordu.
"Doğa!"
"Geçmiş olsun."
"Seni çok özledim."
Doğa gülerek yanına oturdu.
"Bir gün gelmedin, okul bomboştu."
Kumsal güldü.
"Abartma."
"Ciddiyim."
Sonra gülümseyerek ekledi.
"Bu arada..."
"Bugün biri seni bayağı merak etti."
Kumsal kaşını kaldırdı.
"Kim?"
Doğa bilerek bekledi.
"Emir Ege."
Kumsal şaşkınlıkla doğruldu.
"Ne?"
"Evet."
"İlk derste boş sırana baktı."
"Sonra teneffüste gelip bana senin nerede olduğunu sordu."
"Ben de hasta olduğunu söyledim."
Kumsal belli etmemeye çalıştı.
"Belki sadece merak etmiştir."
Doğa sırıttı.
"Ben de onu diyorum zaten."
"Ama merak etmiş."
Kumsal yastığını Doğa'ya attı.
"Sus."
Doğa kahkaha attı.
"Tamam tamam."
"Bir de Altay onu bununla bayağı dalgaya aldı."
Kumsal istemsizce gülümsedi.
Ama hemen kendini toparladı.
"Boş ver."
"İyileşince yine kavga ederiz."
İkisi de gülmeye başladı.
Akşam güneşi odanın içine vururken sohbet etmeye devam ettiler.
Kaan mutfaktan çay ve atıştırmalıklarla geldi.
"Afiyet olsun kızlar."
"Teşekkür ederiz."
Doğa kibarca gülümsedi.
Kaan da aynı şekilde karşılık verdi.
İkisi için bu sadece kısa bir tanışmaydı.
Henüz ikisi de bilmiyordu...
Yıllar değil, yalnızca birkaç ay sonra, Doğa on sekiz yaşına bastığında yolları yeniden kesişecek ve bu tanışma, bambaşka duyguların başlangıcı olacaktı.
Ama şimdilik...
Kumsal'ın aklında tek bir soru vardı.
"Emir Ege gerçekten beni mi merak etmişti?"
