Tekrar uyandığımda kendimi daha iyi hissediyordum. Başım artık daha az, hatta hiç acımıyordu. Kafamı kaldırdığımda ''Dinlenme Odası''nda olduğumu anladım. Başımı hastalara çevirdim. Alice hala köşede uyuyordu. Bazı hastalarda canının acıdığını her yerden belli ediyorlardı.
Yanımdaki düğmeye bastım ve hemşirenin gelmesini bekledim. Hemşire geldi ve nasıl olduğumu sordu. ''İyiyim.'' dedim ve bir bardak su istedim. Önce hemşire yatağımı dik konuma getirterek beni oturttu. Sonra odadan çıktı. 3 dakika sonra elinde bir bardak su ile geldi. Suyumu tek başıma içecek kadar güçlenmiştim. Suyumu bitirirken ''Ailen seni görmek istiyor. Gelsinler mi?'' diye sordu.
Onları çok özlemiştim. Elimdeki bardağı yandaki masaya bıraktım. ''Gelsinler.'' dedim. Hemşire kapıya doğru yöneldi ve ''Eline Ailesi'ni alabiliriz.'' dedi hemşire. İçeri bi anda annem babam ve teyzem geldi. Bir anda konuşmaya başladılar:
Annem: Ah canım kızım. İyi misin?
Babam: Ne oldu sana? Haber verdikleri an ilk uçakla buraya geldik.
Teyzem: Onu yapanları bi elime geçirirsem... bütün kemiklerini kıracağım!
Annem: Benim zavallı kızım. Keşke zor zamanında yanında olsaydım...
Babam: Merak etme. O kişi hapse girecek birazdan. 1 saat sonra taburcu olup hapse girecek. 13 yıl...
Teyzem: o kızın 13 değil, en az 30 yıl hapiste olması gerekiyordu!
Annem: Çok haklısın abla ama...
''Keşke demeseydim.'' diye düşündüm içimden. ''Sakin olun! Keşke gelmeseydiniz.'' dedim sinirle. Ama dinleyen kim? Sesler daha da yükselince hemşireyi çağardım ve kaşımla onları işaret ettim.
''Evet. Sürenin sonuna geldiniz. Sizi şöyle alalım.'' diyerek odada dışarı kovdu. Derin bir oh çektikten sonra ''Kahvaltıda ne var?'' diye sordum...