...Hemşire bir an duraksadı. ''Serum var.'' dedi gözlerini kaçırıp. ''Ben hala serumlamı besleneceğim? Ne zaman normal kahvaltı yiyeceğim?'' diye sordum. Buna hazırlıksız yakalanmıştım. Çünkü yanımda bir kahvaltı tepsisi vardı. Tepsinin içinde domates, salatalık, az pişmiş yumurta ve yarısı yenmiş bir ekmek vardı. Ekmek neden yenilmişti ki?
''Hah. Buna inanmanı beklemezdim. Yanındaki kahvaltı senin için. Ekmeği soruyorsan, biraz atıştırdım. Sana yeni bir ekmek getirim.'' dedi gülerek hemşire.
''Anladım.'' anlamında başımı salladım. Hemşire odadan çıktı. Tabağımı aldım ve salatalıkları yemeye başladım. Tuz yoktu ve bende tuzlu seviyordum. Ama bozuntuya vermedim. Kahvaltı ettikten sonra beni odadan çıkardılar. Hastanenin çıkışına vardığımızda polis seslerini duyabiliyordum. Arabaların olduğu yere geldiğimizde annem, babam, teyzem, polisler ve tabikide Vanessa vardı.
Vanessa eline bir kelepçe takılıp arabaya oturtluruldu. Vanessa ağlarken ''Bir dahaki gemi suçlarında benden haber bekleyin!'' diye bağırdı. Polisler oradan giderken bir an Vanessa için üzüldüm. Ama ne yapalım? Sonra babam arabayı getirdi. eve doğru yola çıktık. Evimi çok özlemiştim. 3 gün umduğum macera 11 gün sürmüştü.
Ee geldiğimizde annem bana sarıldı. Birbirimize sarılırken annemin kulağına fısıldadım:
''Bir daha asla gemiye binmeyeceğim.'' ...
SON