İkisi de liseye başlamış ve severek gittikleri bir okula sahiptiler. Eda'nın ve Cemre'nin yeni bir kaç arkadaşları olmuştu.
O gün Eda okuldan erken çıkmıştı. Tam eve girerken sokaklarında oturan ve Ferhat'ın arkadaşı olan Emre ile göz göze geldiler. Eda ona karşı hafif bir şeyler hissediyordu. Bilmiyordu ki bu hislerinden nefret edecekti...
Eve girdi. Üstünü değiştirdi ve mutfağa geçti. Aklında hâlâ o bakışlar vardı. Ya sadece bakmışsa? diye düşündü. Bu düşünce onu daraltmıştı. Biraz hava almak için dışarı çıkmaya karar verdi.
Çıktığı anda dışarda Emre’yi gördü. Göz göze gelmekten öte bakışmışlardı. “Gözleri çok fazla şey anlatıyor.” diye geçirdi içinden...
Eve gelmek için sokağa girdiğinde halen sokakta olan Emre ile karşılaştı. Bu sefer ne Eda baktı, ne de Emre baktı...
Hemen anahtarı çevirdi ve eve girdi. Kapıya yaslandı ve derin derin düşünmeye başladı.
Hemen Cemre’ye yazdı ve yanına çağırdı. Olanları anlattı.
“Bence seviyordur ya, hem bakmış o kadar. Bir konuşmayı denesen iyi edersin.” dedi Cemre. “Yakında konuşmayı deneyeceğim." diye karşılık verdi Eda.
Aradan 1 yıl geçmişti. Eda Emre’yi gördüğü yerde yol değiştirir hale gelmişti. Görmek istemiyordu onu...
Eda dolaşmak için dışarı çıkmıştı. O sırada Sokağın başında Emre’yi gördü ve hemen yolunu değiştirdi ve başka bir sokağa girdi. Tam o sokaktan çıkarken durmasına sebep olan bir şey oldu...