Aradan 5 gün geçmişti. Herkes her yerde harıl harıl Eda’yı arıyordu. Onu en son gören kişi Emre’ydi ve şu an Emre karakol da her şeyi anlatıyordu.
“Onu eve kendim çağırdım. Benimle kalmasını isteyecektim. Yani bir nevi çıkma teklifi. Ama ben onu biz çocukken çok kırmıştım ve hepsi Eda’nın en yakın arkadaşı Cemre’nin ve Cemre’nin sevgilisi Ferhat’ın yüzündendi. Bakın, ben Eda’ya çok kötü davrandım.” dedi Emre ve gözleri dolmaya başladı.
“Ama böyle davranmayı bende istemiyordum. O gün kalmasını istedim. O ise bana sarıldı ve daha fazla canının yanmaması için kabul etmedi ve ardından koşarak uzaklaşıp arabasına bindi.” göz yaşları akmaya başladı.
“Peşinden koşsam da yetişemedim. Daha sonra onu aradım yaklaşık 10’uncu arayışımda açtı. Ağlıyordu ve sesi çok kötüydü. Bana sadece “Lütfen arama ve yazma. Bana bir daha ulaşamazsanız üzülme ve beni arama.” dedi ve telefonu kapattı. Bir daha ki arayışımda da açmadı zaten.” gözyaşlarını sildi ve devam etti.
“Benim telefonumdan da görebilirsiniz bakabilirsiniz. Ertesi gün Cemre’lere haber verdim. Eda’nın arkadaşı Mutlu’yu da aradım.”Akşam eve gelmediğini ve bana sende kalacağını söyledi. Merak etmememi söyledi. “ dediğinde Eda’nın kendine zarar verdiğini düşündüm ve ardından polisi aradım.”
“Ardından onu aradım. İstanbul’a kadar gittim fakat ailesi de nerede olduğunu bilmiyordu. Ailesini fazla endişelendirmemek için onlara söylemedim. Zaten endişelenmezlerdi. Eda’nın daha Antalya’ya gittiğini bilmiyorlarmış. Ben gidince öğrendiler ve pek de umursamadılar. Polis de telefon kayıtlarından aradı fakat sanırım telefonunu kapatmış.”
Emre tam sorguda her şeyi anlatırken içeriye bir polis girdi. “Memurum bir haber var, arabasını bulduk.” dedi ve Emre hemen ayağa kalktı..