“Diyeceklerin bu kadarsa, ben gidiyorum Emre.” dedi ve kalktı Eda. “Eda. Gitme, kal lütfen..” diyebildi Emre.
“Emre, ne olur yapma. Daha fazla acıtma lütfen. Yarama yara ekleme, daha yeni iyileşiyorlar.” dedi Eda.
“Eda, bizden olsun isterdim ama, ama bilmiyorum işte. O zamanlar senden uzak durmam gerekiyordu. Biliyorum çok fazla acıttım ve yapmadığım kalmadı. Bizden olsun lütfen. Dinle en azından. Bir şans daha veremez misin?” dedi gözleri hafif dolmuş bir şekilde Emre.
“Benden neden uzak durman gerekiyordu? Kim seni zorluyordu Emre? Kendi istediklerini yapabilirdin ama sen beni öldürmeyi seçtin. Daha fazla bunun konusu açılmasın lütfen. Bak çağırdın geldim, ama bilmiyorum. Olmaz işte.” dedi ve elini Emre’den kurtardı Eda.
“Ya niye geldin o zaman? Neden geldin? Boktan sebeplerden geliyorsun ama ben çağırınca bana gelmiyorsun? Ben ne anladım bu işten?
“Emre, çok özür dilerim ama sen benim canımı çok acıttın.” dedi ve daha fazla kendini tutamadan sarıldı Emre’ye...
“Uzun zamandır bu anı bekliyorum biliyor musun? Sırf Ferhat yüzünden konuşamadım seninle. Şimdi lütfen gitmeyip kalır mısın?” dedi Emre.
“Kalamam Emre. Yapamam, canımı yakan birisinin yanında kalamam.” dedi ve Emre’den ayrıldı. Koşarak arabasına doğru gitti. Giderken ağlıyordu.
Arabasına bindi ve hızlıca oradan uzaklaştı...
Uzaklaştı ve bir ormanda durdu. Eline kağıt kalem aldı ve şu cümleleri yazdı Eda; “Evet, bizden olsun bende isterdim. Kabul ediyorum. Fakat ben bu kadar acıyı kaldıramam. Daha fazla kaldıramam. Benim de canım var ve insanlar bunu unutuyorlar. Daha fazla ne benim canım yansın ne de senin. Bu burada bitsin.”