Uçağa bindiler. Cemre Ferhat’ın yanında biraz ağladı ve arabasına binip orayı terk etti. Arabasına binip biraz uzaklaştığında arabasını durdurdu, arkasını kontrol edip Ferhat tarafından takip edilip
edilmediğine baktı ve telefonunu alıp Eda’ya yazdı.
Eda ve Mutlu uçağa binmişti, yaklaşık 1 saat sonra indiler ve en yakın otele yerleştiler. O sırada Cemre’den mesaj bekleyen Eda telefonunu uçak modundan kaldırdı ve hemen mesaja baktı.
Mesajda, “Görev tamamlandı. Şu an takip de edilmiyorum. En kısa sürede bahsettiğimiz yerde buluşalım. Saat 16.00 gibi seni bekliyor olacağım. Bir de Ferhat için endişelenme, havaalanında bana boş gözlerle baktı. En yakın sürede planı çözmek istiyorum. 4-5 yıldır heyecanlı heyecanlı bekliyorum. Görüşmek üzere.”
Mesajı okuyan Eda mutluluktan yerinde duramıyordu. Sonunda öğreneceklerdi. O sırada yabancı, bilmediği ve telefona kayıtlı olmayan bir numara aradı. Cemre olma ihtimaline karşı telefonu açtı.
“Naber?” dedi hiçde yabancı olmayan o ses. Sesin sahibi Emre’ydi. “Sen beni ne yüzle arıyorsun? Hem numaramı nereden buldun?” dedi Eda sinirli şekilde. Emre ise rahat bir şekilde “Zaten vardı, ama ben aramıyordum. Neyse uzatmadan konuya geçeceğim. Cemre ile görüştüğünüzü ve ne işler çevirdiğinizi ayrıntısına kadar biliyorum. Tabii bu benim bir işime yaramaz, zaten biliyordum ama ben bunu Ferhat’a söylersem sence Cemre’ye eskisi gibi bakabilecek mi? Eski güveni kalacak mı? Tabii ki de hayır. Yarın saat 13.00 da attığım konuma gel. Mümkünse şu “Mutlu” denen şahıs olmadan.” dedi. Eda gevşemişti, tam bir şey diyeceği anda telefon yüzüne kapandı..
Hemen Cemre’yi aradı diğer telefonundan ve olanları söyledi. Cemre dahi şaşırmıştı bu duruma. “Ne yapacaksın?” dedi Cemre. “Gideceğim. 3 yıldır aradığımız ve son 1 yılda yaklaşıp plan kurup merak ettiğimiz şeyi Ferhat neden bildiğimizi öğrensin. Neredeyse 4 yıl olacak. Büyüyoruz elbet ama bunu Ferhat öğrenmemeli. Mutlu’yuda istemedi yanımda. Bari uzaktan sen izle. Hem sen geldin değil mi, Ferhat şu ana kadar yazdı mı?“ dedi Eda. Cemre ise “Evet geldim. Ferhat ne aradı, ne de sordu." dedi. “İyi ne güzel işte, işimize gelir. Neyse daha fazla konuşmayalım telefonda bu konuları. Daha Emre’nin nasıl öğrendiğini bulacağız." dedi Eda. Cemre ise “A bu arada telefonunu yaptırdın dimi?" diye sordu. “A evet yaptırdım. Havaalanının orada bir yerde yaptırdım. Neyse görüşürüz.” “Görüşürüz.”
Eda ertesi gün için heyecanlıydı. Sabah kalktı duşunu aldı, kahvaltısını yaptı ve biraz rahatlamak ve heyecanını yitirmek adına biraz sakin şarkılar dinledi. Vakit daralıyordu.
Buluşma Saatine Son 3 Saat;
Eda şarkısını bıraktı ve kafa dağıtmak için evini topladı. Mutlu ile birleşip bir ev kiralamışlardı. Bazı eşyaları düzenledi ve tam o sırada Emre aradı, Eda hemen açtı telefonu. “Direkt söze gireceğim, buluşmayı bir saat erken çektim. Bunu söylemek için aramıştım. ” dedi ve Eda bir şey söyleyemeden telefonu kapadı.
Buluşma Saatine Son Yarım Saat;
Yavaştan hazırlandı ve arabasına binip adrese doğru sürmeye başladı.
Son 10 Dakika;
Kendisine uygun masa bulmak dileğiyle restoranda adımlarken kapıda görevliler onlara özel ayırtılmış yeri gösterdiler. “Emre ne ara zengin olmuş.” diye fısıldadı.
Tam oturup beklerken birisinin omzuna dokunduğunu hissetti ve ayağa kalktı. Bu dokunan Emre’den başkası değildi. Hemen kalktı ve uzatmış olduğu elini sıktı. “Ne kadar uzun zaman oldu görüşmeyeli.” dedi Emre. ”Ya ne demezsin.“ dedi sessizce Eda.