Eda arkasını dönüp baktığında Cemre’yi gördü. Yanında Ferhat vardı. Mutlu anlamaz gözlerle bakıyordu Eda’ya. Mutlu dayanamayıp, “Cemre’nin yanındaki kim Eda?” diye sordu. “Ferhat, Cemre’nin sevgilisi. Cemre’yi hatırlıyorsun. Ben hatırlamazsın sanmıştım.” diye cevap verdi Eda. Mutlu ise, “Ufak tefek hatırlıyorum zaten, hep bana anlatırdın ya. Ne çabuk unuttun.” dedi.
“Doğru, hep anlatırdım ama onun şu an burada olmaması gerekiyordu.” dedi Eda.
Evet özlemişti, evet ona koşup sarılmak istiyordu ama yapamazdı.
“Neden ki? O zaten burada yaşamıyor mu?” dedi Mutlu. O sırada Cemre dolu gözlerle Eda’lara bakıyordu ama gelemiyordu..
“Hayır, aksine o Antalya’daydı ve aşka yenik düştü.” dedi Eda. Ferhat ise çoktan onların yanına gelmeye başlamıştı. Eda fazla bekleyemeden Mutlu’nun kolundan çekiştirerek uçakların kalktığı bölüme geldiler. Uçakları biraz sonra kalkacaktı.
O sırada Cemre “Eda, gitme benim yüzümden gitme.” diyebildi. Eda ise sadece şunu söyleyebildi, “İnan ki senin yüzünden değil. Senin yüzünden asla olamaz.” ve uçaklarına binmek için pasaportlarını verdiler. Hemen denetimden geçip uzaklaştılar...
Cemre ise Ferhat’a sadece “Senin yüzünden, bütün bunlar ikimizin yüzünden. ” diyebildi.