Evde...
Son iki tabak kalmıştı masaya koymam gereken. Onları da mutfaktan almış salona geçiyordum ki abim bir an da önüme çıktı ve tabaklar elimden düştü.
" Ya! Abi!"
" Çok özür dilerim abicim. Görmedim."
Abim bana porselen kırıklarını toplamam da yardım ediyordu.
" Of abi! Porselen kalbim paramparça!"
Ben ağlamak üzereydim. Mehtap yanımıza geldi.
" Hii! Noldu burada?"
" Abim bir an da önüme çıktı!"
" Çiçeğim, tamam. Beraber tekrar yaparız."
" Yarım saatte mi abi?(!)"
" He."
" He abi he!"
Mehtap'ın kırıkları koymak için getirdiği poşeti doldurup mutfağa götürdüm.
" Bu yemeğin lekesi de çıkmaz ki şimdi. Yeni yıla bir gün kalmış bizim yılbaşı simülasyonumuza bak! Abim annemle babamın en sevdiği yemekleri döktü."
Mutfakta ki yemek masasının sandalyesine oturup ağlamaya başladım. Abimler de yanıma geldi.
" Aşkım üzülme bu kadar. Sonuçta annenler o yemekler için değil sizin için geliyorlar."
" Evet ama ayda yılda bir geliyorlar onda da en sevdikleri yemekleri yediremiyorum."
Abim de beni teselli edecekti ki telefonu çaldı.
Odadan çıktı iki dakika sonra da geri geldi.
" Görevse orayı toplamadan annemlere ' benim yüzümden' demeden bir yere gidemezsin."
" Görev ama bana değil annemlere."
" Nasıl ya? Gelmeyecekler mi?"
" Maalesef Manolya maalesef. Bak o kadar diyordun ben annemlere en sevdikleri yemekleri yediremiyorum diye dövünüyordun. Al. Gelemiyorlar."
" Ben ne yaptım ya! Sen çarptın bana!"
Yerimden kalkıp odama gittim.
" Gel bari yemek yiyip öyle trip at!"
" Aç değilim!"
Beş dakika sonra odamın kapısı açıldı. Mehtap içeri yemek tepsisiyle girince arkamı döndüm.
" İstemiyorum."
" Ama abin yemeni istiyor. Deterjan bitmiş deterjan almaya gitti. Yeri temizleyecekmiş."
Sinirim geçsin diye bunları anlatıyordu ama hiçbir işe yaramıyordu.
" Sinirin geçmiyor madem gel yemek ye. Onur'a söylerim bak seni."
Omuz silktim. Onur'a söylemesi de umrumda değildi.
" Peki. Sen bilirsin. Ben bu tepsiyi masana koyuyorum yersen ye. Karışmıyorum."
Mehtap odamdan çıktı. Ben de yorganın içine girip uyumaya çalıştım.