Bölüm 3 — Yeni Ev
Ertesi sabah Deniz, alarmı çalmadan uyandı.
Normalde böyle bir durumda yataktan hemen kalkardı.
Ama bu kez birkaç saniye tavana bakarak kaldı.
Bugün taşınacaktı.
Dün yaşadığı korkunun yerini tuhaf bir heyecan almıştı. Hâlâ eski evinden ayrılacağı için üzgündü fakat artık nereye gideceğini biliyordu.
Üstelik yalnız olmayacaktı.
Athel, Ahmet, Ata ve diğer arkadaşları aynı apartmanda yaşıyordu.
Deniz yatağından kalkıp perdeyi açtı.
"Yeni bir başlangıç."
Bunu söylerken kendi kendine gülümsedi.
Sonra bütün günün nasıl geçeceğini bilmeden hazırlanmaya başladı.
-
İşe gider gitmez Athel yanına koştu.
"Bugün taşınıyorsun!"
Deniz güldü.
"Evet."
"Çok heyecanlıyım."
"Ben de."
"Akşam sana yardım edeceğim."
"Sen zaten kesin yardım edecektin."
"Tabii."
Ahmet de yanlarına geldi.
"Ben de yardım ederim."
Deniz ona baktı.
"Çok eşya var."
"Problem değil."
Tam o sırada Ata geldi.
"Ben de varım."
Deniz üçüne bakıp güldü.
"Sanırım benim hiçbir şey yapmama gerek kalmayacak."
Athel hemen cevap verdi.
"Kesinlikle."
Deniz'in yüzünde sıcak bir gülümseme oluştu.
Böyle bir arkadaş grubuna sahip olduğu için kendini şanslı hissediyordu.
-
İş çıkışında eski evine gittiler.
Deniz kapıyı açtığında içerisi her zamanki gibiydi.
Ama artık farklı görünüyordu.
Duvarlara baktı.
Pencerenin yanındaki koltuğa baktı.
Çocukluğundan beri sakladığı birkaç fotoğrafın bulunduğu rafa baktı.
Bir süre sessiz kaldı.
Athel bunu fark etti.
"İyi misin?"
Deniz başını salladı.
"Evet."
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Burayı özleyeceğim."
Athel onun yanına geldi.
"Yeni evinde de güzel anıların olacak."
Deniz başını salladı.
"Haklısın."
Sonra kutuları toplamaya başladılar.
Ahmet ağır kolileri taşırken Ata dolabın içindeki eşyaları düzenliyordu.
Athel ise sürekli Deniz'e neyi nereye koyması gerektiğini söylüyordu.
"Bu kutuya kitapları koy."
"Tamam."
"Şunları da ayrı yap."
"Tamam."
"Bu neden hâlâ burada?"
Deniz ona baktı.
"Athel, ev benim."
Athel gülmeye başladı.
"Tamam, tamam."
Saatler sonra son kutu da hazırlandı.
Deniz evin ortasında durup etrafına baktı.
Neredeyse hiçbir şey kalmamıştı.
Bir an tuhaf bir boşluk hissetti.
Sonra kapının yanında duran Ata ona baktı.
"Hazır mısın?"
Deniz derin bir nefes aldı.
"Sanırım."
Kapıyı son kez kapattı.
-
Yeni apartmana geldiklerinde Deniz binanın önünde durdu.
Bina düşündüğünden daha güzeldi.
Üstelik gerçekten ofise çok yakındı.
Deniz başını kaldırıp pencerelere baktı.
"Ben artık burada mı yaşayacağım?"
Athel gülerek koluna girdi.
"Evet."
"Garip."
"Alışırsın."
İçeri girdiler.
Deniz'in yeni dairesi arkadaşlarının dairelerinin bulunduğu kattaydı.
Anahtarı eline aldığında birkaç saniye boyunca ona baktı.
Sonra kapıyı açtı.
İçeri girdiğinde yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Ev boştu ama aydınlıktı.
Büyük pencerelerden içeri gün ışığı giriyordu.
Deniz pencereye doğru yürüdü.
"Çok güzel."
Athel arkasından geldi.
"Beğendin mi?"
"Çok."
Ahmet kutuları yere bıraktı.
"Bir şey eksik."
Deniz döndü.
"Ne?"
"Parti."
Athel hemen alkışladı.
"İşte bunu bekliyordum!"
Deniz güldü.
"Bugün mü?"
"Bugün."
Ata da başını salladı.
"Zaten herkes hazırlık yapmaya başladı."
Deniz şaşırdı.
"Ne ara?"
Athel telefonunu gösterdi.
"Sen taşınırken."
Deniz gülerek başını iki yana salladı.
"İnanamıyorum size."
-
Akşam olduğunda Deniz yeni evinde ilk kez arkadaşlarıyla oturuyordu.
Apartmanın ortak salonunda renkli ışıklar yanıyordu.
Müzik açıktı.
Masada yiyecekler ve içecekler vardı.
Herkes konuşuyor, gülüyor, fotoğraf çekiyordu.
Deniz biraz uzakta oturup onları izledi.
Yorgundu.
Ama mutluydu.
Bütün gün kutu taşımasına rağmen yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Athel yanına gelip oturdu.
"Mutlu musun?"
Deniz başını salladı.
"Evet."
"İyi."
Athel ona baktı.
"Çünkü artık kaçışın yok."
Deniz güldü.
"Ne demek o?"
"Artık her gün bizi görmek zorundasın."
"Bu bir tehdit mi?"
"Belki."
İkisi gülerken Ahmet yanlarına geldi.
Deniz'in karşısındaki koltuğa oturdu.
"Yeni ev sahibi nasıl?"
Deniz gülümsedi.
"Şimdilik memnun."
"Şimdilik mi?"
"Ev biraz dağınık."
"Yarın yardım ederim."
"Sen bugün zaten yeterince yardım ettin."
Ahmet başını salladı.
"Yine de."
Deniz ona teşekkür ederek baktı.
Tam o sırada Ata da yanlarına geldi.
Elindeki içeceği masaya bıraktı.
"Burada ne konuşuyorsunuz?"
Athel gülerek cevap verdi.
"Deniz'in yeni hayatını."
Ata Deniz'e baktı.
"Nasıl gidiyor?"
Deniz bir an düşündü.
"Garip."
"Neden?"
"Dün burada yaşayacağımı bilmiyordum."
Ata gülümsedi.
"Şimdi biliyorsun."
Deniz de gülümsedi.
"Evet."
Bir süre dört kişi sessizce oturdu.
Dışarıda yağmur başlamıştı.
Pencereye vuran damlaların sesi müziğin arasından duyuluyordu.
Deniz başını cama çevirdi.
Yeni ev.
Yeni düzen.
Ama aynı insanlar.
Her şey güzel görünüyordu.
Ta ki Deniz'in gözü Ata'ya kayana kadar.
Ata, elindeki içecekle sessizce oturuyordu.
Bir an göz göze geldiler.
Deniz hemen bakışlarını kaçırdı.
Athel bunu fark etti.
Ama yine hiçbir şey söylemedi.
Çünkü bazı sırların zamanı vardı.
Ve Deniz'in sırrının zamanı henüz gelmemişti.
O gece herkes için sadece bir taşınma kutlamasıydı.
Deniz içinse hayatının yeni bölümünün ilk gecesiydi.
Henüz kimse bilmiyordu.
Aynı apartmanda yaşamak, arkadaşlıklarını sandıklarından çok daha fazla değiştirecekti.