Bölüm 15 — Ateş🤒
Ertesi sabah Deniz ofise geldiğinde kendisini biraz yorgun hissediyordu.
Gece geç saatlere kadar Athel'le eğlenmişti.
Masasına oturup bilgisayarını açtı.
Athel yanına geldi.
ATHEL:
"Günaydın."
DENİZ:
"Günaydın."
ATHEL:
"İyi uyudun mu?"
DENİZ:
"Pek sayılmaz."
ATHEL:
"Belli."
Deniz gülümsedi.
Bir süre çalışmaya devam etti.
Ama ilerleyen saatlerde başı ağrımaya başladı.
Önce önemsemedi.
Biraz sonra üşüdüğünü fark etti.
Kollarını birbirine sardı.
Athel bunu fark etti.
ATHEL:
"Üşüyor musun?"
DENİZ:
"Biraz."
ATHEL:
"İyi misin?"
DENİZ:
"Evet, sadece biraz yorgunum."
Athel şüpheli bir şekilde ona baktı.
ATHEL:
"Emin misin?"
DENİZ:
"Evet."
-
Öğle saatlerine doğru Deniz'in başı daha çok ağrımaya başladı.
Bilgisayar ekranına bakmak bile zorlaşıyordu.
Ayağa kalktığında bir anda başı döndü.
Masasına tutundu.
Athel hemen yanına geldi.
ATHEL:
"Deniz!"
DENİZ:
"İyiyim."
ATHEL:
"Sen hiç iyi görünmüyorsun."
Deniz cevap vermedi.
Tam o sırada Ata yanlarına geldi.
ATA:
"Ne oldu?"
Athel ona döndü.
ATHEL:
"Deniz'in başı dönüyor."
Ata'nın yüzündeki ifade hemen değişti.
Deniz'e baktı.
ATA:
"Başın mı dönüyor?"
DENİZ:
"Biraz."
Ata elini Deniz'in alnına yaklaştırdı.
ATA:
"Senin ateşin var."
Deniz şaşırdı.
DENİZ:
"Gerçekten mi?"
ATHEL:
"Ben de sana bir şey olduğunu söylüyordum."
Ata sandalyesini çekti.
ATA:
"Otur."
Deniz oturdu.
DENİZ:
"Ben çalışmaya devam edebilirim."
Ata başını iki yana salladı.
ATA:
"Hayır."
DENİZ:
"Ama işlerim var."
ATA:
"İş bekler."
Deniz ona baktı.
Ata'nın yüzünde şaka yoktu.
Gerçekten endişelenmişti.
-
Bir süre sonra Deniz'in durumu daha da kötüleşti.
Athel hemen yanına oturdu.
ATHEL:
"Deniz, bence eve gitmelisin."
DENİZ:
"Olur."
Tam ayağa kalkacakken başı tekrar döndü.
Ata hemen kolundan destek oldu.
ATA:
"Yavaş."
Deniz ona baktı.
DENİZ:
"Özür dilerim."
ATA:
"Neden özür diliyorsun?"
DENİZ:
"Yine sizi uğraştırıyorum."
Ata başını salladı.
ATA:
"Saçmalama."
Athel çantasını aldı.
ATHEL:
"Ben seninle geleyim."
Deniz başını salladı.
Deniz:
"Yok, sen burada kal. Ben hallederim."
Ata araya girdi.
ATA:
"Ben götürürüm."
Deniz şaşırdı.
Son günlerde kendisinden uzak duran Ata, şimdi hiç düşünmeden yardım etmek istiyordu.
DENİZ:
"Tamam."
Ata çantasını aldı.
ATA:
"Hadi."
Deniz onunla birlikte ofisten çıktı.
Ama apartmana geldiklerinde Deniz'in durumu daha da kötüleşecekti.
Ve bu kez Ata'nın Deniz'den uzak durması artık mümkün olmayacaktı.