Bölüm 14 — Mesafe
Ertesi sabah Deniz ofise geldiğinde Ata'nın yine kendisinden uzak durduğunu fark etti.
Ne zaman Deniz yanına gitse, Ata'nın mutlaka yapması gereken başka bir iş çıkıyordu.
Deniz sonunda dayanamadı.
DENİZ:
"Ata."
Ata bilgisayarından gözlerini kaldırdı.
ATA:
"Efendim?"
DENİZ:
"Ben sana bir şey mi yaptım?"
Ata şaşırdı.
ATA:
"Hayır."
DENİZ:
"O zaman neden benden kaçıyorsun?"
Ata birkaç saniye sustu.
ATA:
"Kaçmıyorum."
DENİZ:
"Kaçıyorsun."
Ata sandalyesinden kalktı.
ATA:
"Deniz, gerçekten bir şey yok."
DENİZ:
"Her seferinde bunu söylüyorsun."
Ata cevap vermedi.
Deniz biraz kırılmıştı.
DENİZ:
"Tamam."
Masasına geri döndü.
Athel uzaktan olanları izlemişti.
Bir süre sonra Deniz'in yanına geldi.
ATHEL:
"İyi misin?"
DENİZ:
"Hayır."
Athel sandalyesini yanına çekti.
ATHEL:
"Ne oldu?"
Deniz gözlerini Ata'dan kaçırdı.
DENİZ:
"Bilmiyorum. Sanki bir anda benden uzaklaştı."
ATHEL:
"Belki konuşmanız gerekiyordur."
DENİZ:
"Konuşmak istemiyor."
Athel bir süre düşündü.
ATHEL:
"O zaman biraz zaman ver."
Deniz başını salladı.
-
Akşam herkes ofisten çıkarken Deniz çantasını aldı.
Athel yanına geldi.
ATHEL:
"Bu akşam bize gelsene."
DENİZ:
"Olur."
ATHEL:
"Harika. Biraz kafanı dağıtırsın."
Deniz gülümsedi.
Tam çıkacakken Ata yanlarından geçti.
Athel ona baktı.
ATHEL:
"Sen de geliyorsun, değil mi?"
Ata kısa bir süre düşündü.
ATA:
"Bugün gelemem."
Deniz'in yüzü düştü.
Ama belli etmemeye çalıştı.
DENİZ:
"Tamam."
Ata ona baktı.
ATA:
"Başka zaman."
DENİZ:
"Tabii."
Ata uzaklaştı.
Athel, Deniz'in yüzündeki değişikliği fark etti.
ATHEL:
"Üzülme."
DENİZ:
"Üzülmedim."
ATHEL:
"Yüzün aksini söylüyor."
Deniz gülmeye çalıştı.
DENİZ:
"Hadi gidelim."
-
O gece Athel'in evinde herkes toplanmıştı.
Müzik açıktı, herkes sohbet ediyor ve gülüyordu.
Deniz de elinden geldiğince eğlenmeye çalışıyordu.
Bir ara telefonu eline aldı ve Ata'nın sohbet ekranını açtı.
Bir süre ne yazacağını düşündü.
DENİZ:
"Ne yapıyorsun?"
Birkaç dakika sonra cevap geldi.
ATA:
"Evdeyim."
Deniz biraz düşündü.
DENİZ:
"Neden bugün bizimle gelmedin?"
Bu kez cevap biraz daha geç geldi.
ATA:
"Biraz işim vardı."
Deniz ekrana baktı.
DENİZ:
"Tamam."
Ata cevap vermedi.
Deniz telefonu masaya bıraktı.
Athel hemen yanına geldi.
ATHEL:
"Ne yapıyorsun?"
DENİZ:
"Hiç."
Athel gülümsedi.
ATHEL:
"Yine mi hiç?"
Deniz güldü.
DENİZ:
"Sus."
Athel onu kolundan çekti.
ATHEL:
"Hadi, kalk. Eğlenmeye geldik."
Deniz telefonu bir kenara bırakıp ayağa kalktı.
Bir süre sonra tekrar telefonuna baktı.
Ata'dan mesaj gelmişti.
ATA:
"İyi eğlenin."
Deniz birkaç saniye ekrana baktı.
DENİZ:
"Sen de evde oturup çok eğlenirsin artık."
Ata'nın cevabı hemen geldi.
ATA:
"Çok komik."
Deniz gülümsedi.
DENİZ:
"Biliyorum."
ATA:
"İyi eğlenceler."
DENİZ:
"Tamam. Sen de dinlen."
Telefonu kapattı.
Ata'nın kısa cevapları Deniz'in kafasını daha da karıştırıyordu.
Ama yine de onunla konuşabilmiş olmak Deniz'i biraz olsun mutlu etmişti.